EX van Suburbia Beeld Bart Grietens
EX van SuburbiaBeeld Bart Grietens

RecensieTheater

EX geeft een snoeiharde kijk op moderne relaties

EX
Theatergroep Suburbia
★★★★

Hanny Alkema

De kindertjes naar bed, met de afstandsbediening de sfeerverlichting aan: eindelijk rust om in je soepele ‘homesuit’ languit op het zachte tapijt een interessante film op je laptop te bekijken. Dan: manlief komt thuis. Op de fiets, met de auto naar je werk is zó not done. Hij wil nog eten? Hij kan toch dat restje lasagne even opwarmen?!

De hardwerkende arts Sybille en architect Daniel hebben het allemaal prima voor elkaar. Of ze daar ook gelukkig mee zijn? Hun blikken verraden geen spatje genegenheid. De toon is van meet af aan snijdend. Irritatie en frustratie vechten om voorrang in elke zin. Dan is er het telefoontje van Daniels ex-vriendin Franziska, die haar huis uit is geschopt.

Een relatie via de komst van een derde ontleden

Het is een vertrouwd procedé. Een relatie via de komst van een derde ontleden. Harold Pinter kon dat als geen ander. EX van de Duitse toneelschrijver Marius von Mayenburg (1972) is er een uiterst cynische variant van.

EX is niet voor niets met twee hoofdletters geschreven. Want: wat is er niet ex in EX? Niet alleen Franziska, maar ook liefde, begrip of gewoon blijdschap behoren tot het verleden. Zowel in tekst als regie (Albert Lubbers) en spel is EX snoeihard. Het is een kijk op de moderne samenleving, waar zelfs mensen die zich niets hoeven te ontzeggen, tegen de muren oplopen van zichzelf en door de buitenwereld opgelegde regels.

EX van Suburbia Beeld Bart Grietens
EX van SuburbiaBeeld Bart Grietens

Deze mensen hebben zich vastgezet in een ijskoude structuur, waarin ze er als stel niet meer voor elkaar zijn, maar ‘voor de shit van de ander’. Geen lekkere boodschap voor een zomerproductie, zoals Theatergroep Suburbia EX nu uitbrengt. Wel een die stevig genoeg tegen de publiekstribune aan wordt gekieperd om confronterend te mogen heten.

Wrok tot in het absurde

Dat nooit enige affectie te bespeuren valt, is absoluut jammer. Daar staat tegenover dat haat, wrok en wat niet al zo tot in het absurde zijn doorgezet, dat het weer komisch wordt. Hetzelfde effect dat in het decor (Herbert Janse) wordt bereikt met een caravan waarin een designkeuken mag worden vermoed.

En ja, al het gespuide gif levert als vanzelf genoeg herkenning op voor de lachkriebel. Dat komt zeker ook door het sterke spel: Hanne Arendzen als een genadeloos scherpe Sybille, Ali Ben Horsting als een gemakzuchtig van elk walletje willen etende Daniel, Alejandra Theus die zich van pruilend romantische ex tot wijs geworden Franziska ontwikkelt. Franziska kan het nog redden, maar Sybille en Daniel zitten voor eeuwig vast, voel je aan het desolate einde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden