TheaterrecensieDeath Row

Een lekker ontnuchterende schets van een woongroep voor ouderen

Death Row Beeld Sanne Peper
Death RowBeeld Sanne Peper

Alles voor de Kunsten
Death Row
★★★★

Hanny Alkema

Daar zitten ze dan, gevieren op een rijtje. Allemaal flink wat ouder, maar nog niet der dagen zat. Al houden ze er rekening mee. Een enkeling heeft mogelijkheden voor een zelfgekozen einde alvast een voorkeursvolgorde gegeven. En doet daar zonder schroom kond van.

Nuchterheid en realisme zijn immers een groot goed. Ook nu, nu ze klaar zitten om sollicitanten voor de leeggevallen plek in hun woongroep te ontvangen. Nou ja, klaar? Eentje heeft de brieven niet eens gelezen. Een tweede kan zó in razernij vervallen, terwijl een derde de brieven juist minutieus heeft uitgeplozen en op elk slakje zout legt.

Wie naar het door Alles voor de Kunsten geproduceerde Death Row gaat om te ontdekken welke voordelen het heeft om als oudere in een woongroep te zitten, krijgt bepaald geen geromantiseerd beeld. Het is kommer en kwel als in het gewone leven. Er wordt geroddeld, geruzied en misverstaan. Bij het woord ‘eenzaamheid’ zet iedereen zijn stekels op en de privacy wordt streng bewaakt.

Ten diepste ontnuchterend

Aan bekende eigenheimers uit de theaterwereld als Annemarie Prins, Gerardjan Rijnders en Nanette Edens is het toevertrouwd dwarse personages neer te zetten. Aangevuld met een al even koppige Eric Besseling, net als Prins zelf woongroep-bewoner. Je zal er maar tegenover zitten als aspirant-lid. Alles wat je per brief of ter plekke als motivatie inbrengt, wordt afgebrand.

Death Row is ten diepste ontnuchterend, als tekst lekker ongemakkelijk, maar vooral heel erg theater. Je kan als publiek niet anders dan je verbeelding gebruiken, want je ziet en hoort maar één kant van het verhaal. De andere kant, die van de kandidaat-leden, is er niet. Wat daar gezegd wordt, moet je zelf bedenken aan de hand van de reacties van de commissie.

Het is smullen van de soms misschien iets te bizarre types en hun (on)hebbelijkheden. Wat de voorstelling net dat zetje boven de streep van ‘gewoon leuk’ geeft, is de inbreng van musicus-componist Paul Koek. Met zijn ongebruikelijke instrumentarium, waarin zelfs roze spaarvarkentjes opduiken, weet hij alle mogelijke emoties en sferen te suggereren.

Zo stijgt Death Row uit boven het cliché, krijgt het kleur als kijk- en luisterspel en lijken woorden soms op noten in een atonale partituur. De tekst ligt zelfs in losse muziekbladen op lessenaars voor de neus van de acteurs. En dan is er nog die pracht van tegenwicht voor toekomstverwachtingen in een super vals gezongen Que sera.

Eén kanttekening: waarom toch altijd weer een Engelse titel?! Waarom niet Dodencel?!

Lees ook:

Jason Baez zat in de cel en worstelde met psychoses, nu helpt hij lotgenoten met zijn theatervoorstelling

Schaamte weerhoudt jongeren er vaak van hulp te zoeken voor psychische problemen, weet de Rotterdamse theatermaker Jason Baez (35). Hij vertelt in zijn voorstelling Psygozer over zijn eigen psychoses en zelfmoordpogingen, en probeert zo dit taboe te doorbreken.

Zweedse satire op superrijkdom wint Gouden Palm

De Palme d’Or, de hoofdprijs van het 75ste Filmfestival van Cannes, is vanavond gewonnen door Triangle of Sadness, waarmee de Zweedse regisseur Ruben Östlund het festivalpubliek afgelopen week aan het bulderen van het lachen kreeg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden