null Beeld
Beeld

RecensieJeugdboek

Een dope, fresh en kapotharde puber in een verhaal over goeie mensen met een randje

Toen ik de sterkste was, vertelt een hartverwarmend, humoristisch verhaal over New Yorkse Ali (15), puber in een foute buurt.

Bed-Stuy, New York. Een wijk met ‘hier en daar vuilniszakken op de stoep, en soms een volgezeken matras of een smerige bank. Bruine zakken met flessen bier in de handen van oude mannen en volgetatoeëerde tieners.’

Er wonen ‘goeie lui met een randje’, zegt de moeder van hoofdpersoon Ali (15). En daar vat ze de kern van dit boek in één zin samen, want om zulke mensen en hun worsteling met die ‘randjes’ gaat het hartverwarmende verhaal, vertelt door de zeer overtuigende, humorvolle puberstem van Ali, vol woorden als sick, dope, fresh en kapothard.

Wapens en drugs zijn niet zijn ding

Dat Ali zachtaardig is, voel je meteen. Wapens en drugs, zijn ‘niet zijn ding’ – hij zou de toorn van zijn moeder over zich afroepen als hij er alleen al naar zou kíjken. Maar ook de terugblik op zijn eerste boksles, als zesjarige, spreekt boekdelen. “Stel je voor dat deze bokszak je vader is”, zegt de leraar. “Wat wil je met hem doen?” Ali’s waardeloze pa zit op dat moment in de bak voor een roofoverval. “Ik draaide me om naar de bokszak, vouwde mijn vuist open en sloeg mijn armen eromheen.”

Zo ontroert Jason Reynolds steeds: door de kwetsbaarheid te midden van de rauwe omstandigheden te laten zien. Dit is zijn debuut uit 2013, dat hier verschijnt ná zijn indrukwekkende versroman 67 seconden en Echte Amerikaanse jongens, over politiegeweld tegen een zwarte tiener.

In het verloederde huis naast Ali komen twee jongens wonen, met wie Ali bevriend raakt. De oudste heeft gilles-de-la-tourette, dat zich uit in lichamelijke tics en ‘vloeken als een machinegeweer’. Tijdens zo’n aanval geeft Ali’s moeder de jongen breinaalden en wol, omdat ze het gevoel heeft dat breien hem rust in zijn lijf kan geven – een geweldig gegeven. Het breien helpt en de jongen krijgt algauw de bijnaam Needles.

Je voelt dat er onmacht achter zit

Zijn broer Noodles is hard tegen hem. Maar zelfs bij hem voel je dat daar onmacht achter zit. Als Noodles een keer dreigt Ali aan te vliegen, staat er: ‘Mijn moeder zegt altijd dat de ogen heel veel zeggen en zijn ogen zeiden niks over vechten. Ze zeiden iets heel anders. Iets verdrietigs.’

Als de drie jongens besluiten naar een geheim feest voor boven de achttien te gaan, komen ze vreselijk in de problemen, maar leren ze tegelijkertijd veel over zichzelf en elkaar.

null Beeld
Beeld

Jason Reynolds
Toen ik de sterkste was
Vert. Maria Postema.
Blossom Books;
215 blz. € 18,99
Vanaf 14 jaar

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden