null Beeld

FilmrecensieThe Many Saints of Newark

Deze prequel van The Sopranos is een mooi eerbetoon, maar mist gelaagdheid

The Many Saints of Newark
Regie: Alan Taylor. Met Alessandro Nivola, Leslie Odom Jr, Michael Gandolfini, Ray Liotta.
★★★

Remke de Lange

‘Kijk, dat dikke joch daar. Mijn oom Tony, die mij vermoordde.’ The Many Saints of Newark heeft veel van een Griekse tragedie. Fans van The Sopranos kennen het lot van de personages in deze film, die chronologisch voorafgaat aan de hitserie die tussen 1999 en 2007 uitgroeide tot een van de meest gelauwerde en baanbrekende ooit.

Die oom, dat is Tony Soprano. De maffiabaas die vanuit een villa in New Jersey zijn imperium bestierde – en er psychologische hulp bij inschakelde. Verantwoordelijk voor de dood van zijn neefje Christopher, de verteller van deze prequel.

Via diens stem-vanuit-het-graf gaan we terug naar New Jersey halverwege de jaren zestig, wanneer Italiaanse immigranten nog met één voet in de oude wereld staan. Aan grote tafels vol eten doet de familie Moltisanti niet alleen smerige zaakjes, er wordt ook gekibbeld over afkomst: Napels of Sicilië? In het nieuwe land zijn ze allemaal ‘spaghettivreters’. Althans voor mensen als Harold McBrayer (Leslie Odom Jr), die in de zwarte gemeenschap een rivaliserend onderwereldnetwerk opbouwt.

Met elegant camerawerk in de sleeën van auto’s die deze nouveaux riches zich veroorloven.  Beeld
Met elegant camerawerk in de sleeën van auto’s die deze nouveaux riches zich veroorloven.

Tegen de achtergrond van rassenrellen en Black Panthers, Vietnamprotesten en flowerpower, schetsen de makers van de serie een voorgeschiedenis waar fans van zullen smullen. Alan Taylor, regisseur van meerdere Sopranos-afleveringen, lijkt over ruim budget te beschikken. Met elegant camerawerk kijkt hij rond in schimmige achterafkamertjes met mompelende gangsters, achter voordeuren waar huiselijk geweld de norm is, in de sleeën van auto’s die deze nouveaux riches zich veroorloven, en in nachtclubs waar Dickie Moltisanti (Alessandro Nivola) openlijk met zijn minnares verschijnt.

Een mooi eerbetoon aan senior

Dickie ontpopt zich als de pater familias aan wie iedereen zich spiegelt, ook zijn opgroeiende neefje Tony. Dat de tiener wordt gespeeld door Michael Gandolfini, zoon van Sopranos-middelpunt James Gandolfini, is voor de makers een artistieke zegen: junior lijkt ook in mimiek sprekend op zijn vader. Het is ook een mooi eerbetoon aan senior, die in 2013 vroegtijdig overleed.

Levert dit alles een sterke film op? Dat dan weer niet. De gelaagdheid en morele ambiguïteit die de serie sterk maakte, vind je magertjes terug in dit scenario dat meer losse momenten dan structuur heeft. De cast mag uit prima acteurs bestaan, heel boeiend worden hun personages niet. Hoewel, toegegeven: er zijn mooie momenten tussen Dickie en zijn oom Sally (Ray Liotta) die in de gevangenis zit. Een einzelgänger achter tralies die hunkert naar de jazz van Charlie Parker, en als een soort biechtvader de levenstwijfels van Dickie aanhoort.

Ooms en neven zijn de rode draad in een film vol lucratief geweld, die boven alles aanvoelt als een pilot voor een nieuwe serie rond de maffiafamilie. Voor de fans is het te hopen dat die er komt.

Lees ook:
The Sopranos zijn terug. Drie redenen waarom de serie zo goed was

Vroeger waren antihelden iets voor films en literatuur, niet tv-drama. Tot The Sopranos. Nu is er een prequelfilm over Tony Soprano’s jonge jaren. Wat maakte hem zo’n invloedrijk personage?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden