Kijken met kinderenL'illusionniste

De goochelaar die verdween (maar iets moois achterliet)

null Beeld

L’illusionniste
Regie Sylvain Chomet
★★★★

Het scenario voor Sylvain Chomets tragikomische animatie L’illusionniste werd geschreven door Jacques Tati, de slungelige Franse meester van de slapstick. Maar Tati overleed in 1982 en heeft de film nooit kunnen realiseren. Het was zijn dochter Sophie Taticheff die het scenario aan Chomet gaf. Waarschijnlijk omdat Chomet een paar jaar daarvoor een proeve van zijn kunnen had gegeven met het schitterende Les triplettes de Belleville. Als je die nog nooit gezien hebt, stop met wat je aan het doen bent en ga kijken. L’illusionniste is opgedragen aan Sophie Taticheff. Voor 12+ vanwege de hoge score op de melancholiemeter.

Niet toevallig heet de slungelige goochelaar in het midden van het verhaal ook Taticheff. Hij draagt de naam van Tati’s dochter, maar heeft het uiterlijk van Tati zelf: lange benen waarop vaak alleen het bovenlijf lijkt te bewegen, altijd klunzig maar ook altijd een heer. Als de film begint, zijn we in Parijs, 1959, een overgangstijd tussen een oude en een nieuwe wereld. De restanten vaudeville in de stad, kleine theatertjes waar af en toe nog wel eens iemand naar binnen loopt voor goochelkunsten, verdwijnen snel en maken plaats voor het nieuwe vermaak: rock-’n-roll. Taticheff voelt aan dat hij niet meer nodig is en vertrekt. Via Londen belandt hij uiteindelijk in het Schotse Edinburgh, samen met iemand die hij onderweg heeft ontmoet.

Acrobaten, buiksprekers en clowns

De visuele stijl is prachtig. Gezichten zijn komische, soms sardonische miniatuurtjes. De stads- en vergezichten mooi gedetailleerd. In z’n geheel is L’illusionniste een herinnering aan een wereld die niet meer bestaat. Het hotelletje in Edinburgh waar de twee belanden is een flipboekje van vergane glorie. Variétéartiesten waar niemand nog naar omziet, zoals acrobaten, buiksprekers en clowns. Dit is Chomets liefdesverklaring aan al die artiesten die mensen vertier wilden brengen maar ingehaald werden door de tijd.

En toch, net als bij Tati, en ondanks de melancholie, blijft het verhaal luchtig.

Te zien op CineMember

Lees ook:

Klaar met Peppa Pig? Slapstick is ideaal om met kinderen te kijken

Voor slapstick is niemand te oud. Het is tijdloos vermaak.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden