Zelfs gevederde dinosaurussen kunnen Jurassic World: Dominion niet redden. Beeld
Zelfs gevederde dinosaurussen kunnen Jurassic World: Dominion niet redden.

FilmrecensieJurassic World: Dominion

De dino’s draaien zich om in hun graf na dit flutslot van ‘Jurassic Park’

Jurassic World: Dominion
Regie Colin Trevorrow
Met Chris Pratt, Bryce Dallas Howard, Laura Dern
★★

Ronald Rovers

Noblesse oblige zou je zeggen, als je de laatste van de Jurassic Park/World -films mag maken. Maar niks daarvan. Jurassic World: Dominion kan op geen enkele manier tippen aan Spielbergs origineel uit 1993. Het epische karakter is verdwenen, het scenario rammelt meer dan een Trabant die een tour door de Himalaya maakt en vrijwel alle acteurs kwamen naar de set voor de riante vergoeding, niet voor enige persoonlijke betrokkenheid.

Als de studio’s het publiek graag zien terugkeren naar de bioscopen, zullen ze blockbustercinema weer speciaal moeten maken. Want dit is het soort snel in elkaar geflanste, karakterloze, humorloze spul dat je weggestopt in een uithoek van een bijna-failliete streamingdienst verwacht.

Meteen al uit balans

De film trekt zichzelf meteen al in de eerste vijf minuten uit balans. Een tv-reportage praat ons bij over de toestand in de wereld en doet nogal feitelijk verslag over wat een wereldschokkende gebeurtenis zou moeten zijn: de dino’s hebben zich over de hele planeet verspreid. De nuchtere conclusie van de reportage: we zullen met elkaar moeten leren leven. Tuurlijk joh, geen probleem.

Een volgende alarmbel gaat af als in diezelfde reportage tussen neus en lippen door iets gezegd wordt over een mens met unieke genetische eigenschappen die een oplossing kan brengen voor het dino-probleem. Wacht even. Wat? Gaat de laatste Jurassic Park-film ineens over de zoektocht naar een mens met raadselachtige genetische eigenschappen? Terwijl de hele wereld onder de voet gelopen wordt door dinosauriërs? Een nogal onverwachte en geforceerde koerswijziging ten opzichte van alle eerdere films.

De derde teleurstelling dient zich vervolgens aan als blijkt dat Dominion zich, anders dan je zou verwachten nu de dino’s zich over de hele aardbol hebben verspreid, toch weer afspeelt in een reservaat. Deze keer in het Italiaanse Dolomietengebergte, waar zich het hoofdkwartier bevindt van (kwaadaardig!) gentechbedrijf Biosyn.

De makers hadden geen idee

De plot dan. Vanwege paniek over een genetisch bewerkte sprinkhanenplaag en omdat Biosyn het meisje met de unieke genetische eigenschappen heeft gevonden en ontvoerd, belanden alle hoofdpersonages uiteindelijk in het reservaat. Maar ook daar wordt niets indrukwekkends gedaan met de dino’s. Wie Jurassic Park zag, vergeet nooit meer die epische camerashots over de heuvels als alle dino’s eindelijk te zien zijn. Of de spanning die werd opgebouwd met de waterkringen in het bekertje door de naderende T-Rex. In vergelijking daarmee is Jurassic World: Dominion een rustiek kamerspel. Alsof de makers geen idee hadden van hoe je een film van deze omvang maakt.

Er rammelt nog meer, maar dit is voor nu genoeg. Het meest wezenlijke probleem is dat de hele film uit tamelijk willekeurige keuzes bestaat en daardoor nooit een geheel wordt. Het is niet een verhaal dat zichzelf afdwingt, dat verteld moet worden. Het is een verhaal dat voort rommelt en al ver voor het einde op zichzelf is uitgekeken.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden