Commentaar

Zwijgen en wegkijken zijn geen oplossingen in Syrië

Een gevluchte moeder met kind in Deir Ezzor. Beeld AFP
Een gevluchte moeder met kind in Deir Ezzor.Beeld AFP

Het ergste dat een land kan overkomen is dat het door de rest van de wereld wordt aangewezen als gebied om ‘invloed’ in te verwerven. Als je territorium strijdtoneel wordt voor grootmachten, regionaal of globaal, dan ben je verloren. Vraag maar in België, in Libanon, of nu: in Syrië.

Trouw

De oorlog in dat laatste land sleept zich nu al bijna zeven jaar van het ene naar het andere dieptepunt voort, met steeds meer internationale bemoeienis op de grond. Iran, Turkije, Rusland, de Verenigde Staten, Israël – al die landen zijn bezig met een cynische strijd om invloed in een land dat al helemaal kapot is. Het bemoeilijkt zelfs de meest basale maatregelen om de Syrische bevolking te beschermen.

Sinds een week vinden er aanhoudende bombardementen plaats op Oost-Ghouta, een voorstad van Damascus – een wijk waar jihadisten verschanst zitten die vechten tegen het regime van president Assad, maar waar volgens schattingen ook 400.000 burgers wonen. Die leven in schuilkelders, zonder toegang tot voedsel of medische zorg, met de voortdurende dreiging van raketten boven hun hoofd. In een week kwamen er al meer dan vijfhonderd mensen om het leven.

Wapenstilstand

De VN-Veiligheidsraad ondertekende dit weekeinde een resolutie waarin het geweld alom werd betreurd en veroordeeld. De tekst wemelt van zinsneden waarin de Raad stelt ‘in grote bezorgdheid’ te verkeren, ‘woedend’ te zijn, en ‘diepe verontrusting’ te voelen over het feit dat de Verenigde Naties geen toegang hebben tot bevolkingscentra die belegerd worden. De wapens moesten minstens dertig dagen zwijgen.

Dat laatste voornemen zou bemoedigend zijn, als de betrokken landen zich aan hun eigen afspraken zouden houden. Maar de bombardementen in Oost-Ghouta gaan door, met Russische toestemming. In de voorstad zitten immers terroristen en de strijd tegen terroristen mag gewoon doorgaan. Ook Turkije voelt zich niet gehouden aan de afspraken en gaat door met zijn aanval in de noordelijke regio Afrin. Evengoed blijven de Amerikanen aanvallen in Oost-Syrië.

Het is moeilijk om geen wanhoop te voelen over zoveel zinloze ellende, iets wat Unicef vorige week treffend uitdrukte door een blanco persbericht uit te sturen. Woorden schieten tekort. Maar zwijgen of wegkijken is geen oplossing: de Syrische bevolking verdient de voortdurende aandacht en betrokkenheid van de wereld, en voortdurende druk op politici die haar lot in handen hebben. De Russische president Poetin zegde gisteren toe dat er elke dag vijf uur humanitaire hulp Oost-Ghouta binnen moet kunnen komen. Als dat gebeurt, is het ten minste iets.

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Lees hier meer commentaren

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden