Commentaar G7

Zou zo’n G7 dan toch zin hebben?

Nog niet al te lang geleden was een top van de rijkste industrielanden, de G7, een ­gebeurtenis van gewicht. Vier Europese landen (Duitsland, Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Italië) proberen daar samen met de VS, Canada en Japan enkele grote lijnen uit te zetten, vooral op economisch terrein, maar ook politiek-strategisch. Enkele jaren schoof zelfs Rusland aan, tot dat land in 2014 na de annexatie van de Krim er weer uit werd gegooid.

Een wereldregering was het nooit, maar alleen al vanwege de economische macht had de G7 lange tijd wel invloed. De landen produceren grofweg de helft van het wereldwijde bruto nationaal product, en ze domineren de internationale financiële instellingen. Niet voor niets hebben anti-globalisten en andere demonstranten geregeld geprotesteerd tijdens de toppen. Maar daar zien ze vermoedelijk nu minder noodzaak toe. Sinds de benoeming van Donald Trump tot president van de VS lijkt het overleg vooral tot doel te hebben de verschillen van inzicht toe te dekken.

Vorig jaar nog trok Trump zijn steun aan de slotverklaring in, waarmee de top in chaos eindigde. Zijn regering had net importtarieven op Europees en Canadees staal en aluminium aangekondigd, hij pleitte voor ­terugkeer van Rusland aan de tafel, had zich eerder al teruggetrokken uit het Klimaatakkoord van Parijs, en haalde hard uit naar buurland en bondgenoot Canada. Ook ten aanzien van Iran zaten de landen niet op één lijn, terwijl Trump verder een eigen koers voer tegenover Noord-Korea – iets wat nog steeds geen resultaat heeft opgeleverd.

Toch was er gisteren en zondag weer een top, in het Franse Biarritz. En op kleine onderdelen lijkt die toch zin te hebben gehad. Hulp aan Brazilië voor bestrijding van bosbranden is mooi, en de Franse president Macron schoof de Iraanse minister van buitenlandse zaken naar binnen in een poging het gesprek gaande te houden over Irans nucleaire programma. Macron en Trump spraken ook over het terechte Franse besluit belasting te innen bij Amerikaanse techbedrijven – misschien gaat nu de heffing op Franse wijn van tafel die Trump als wraak had aangekondigd. En nog belangrijker: Trumps favoriet, de Britse premier Boris Johnson, maakte voorzichtig duidelijk dat ook hij niet blij is met de oplopende handelsoorlog tussen de VS en China.

Of dit Trump echt een zetje gaf, is onduidelijk, maar de Amerikaanse regering liet gisteren weten dat er ­inderdaad weer met de Chinezen gepraat zal worden. Als de uiterst schadelijke handelsoorlog tussen de VS en China ook maar enigszins getemperd wordt door de bijeenkomst in Biarritz, dan heeft zo’n G7 toch nog zin.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden