ColumnJamal Ouariachi

Zou het een beter akkoord zijn als de onderhandelaars acht uur hadden geslapen?

Psychologen weten allang dat een gebrek aan rust funest is voor de cognitieve vermogens van de mens. Toch overheerst er in sommige sectoren nog altijd een donder-op-met-je-rust-machismo. Topmanagers die pochen dat ze zestig tot tachtig uur per week werken bijvoorbeeld (achter hun rug lachen productiviteitsgoeroes hen stilletjes uit). Of politici die menen dat tot diep in de nacht onderhandelen een toonbeeld van inzet en effectiviteit is.

5.30 uur – dat was het tijdstip waar ik mijn ogen niet van loskreeg bij de berichtgeving over het EU-akkoord rond het coronaherstelfonds. Met kleine, doffe oogjes stonden de regeringsleiders gister­ochtend de pers te woord.

Zou het een beter akkoord zijn geworden als de onderhandelaars gewoon braaf hun acht uur slaap hadden gepakt?

Niet alleen omdat het een hypothetische vraag is, valt daarop geen antwoord te geven, maar vooral ook niet vanwege dat woordje ‘beter’. Wat is beter? In Italië vonden ze het resultaat prachtig, wat valt er te verbeteren? In Nederland gilde de oppositie voorspelbaar: te veel geld naar Zuid-Europa (FvD), te weinig aandacht voor klimaat (GroenLinks), nóg meer macht naar Brussel (SP). De regeringspartijen waren – goh! – positief over de manier waarop Rutte heeft onderhandeld.

Hysterische polarisatie

Het lijkt alsof geen onderwerp nog zonder hysterische polarisatie kan. Al vanaf het allereerste moment dat een Europees noodpakket ter sprake kwam, stoven voor- en tegenstanders uiteen, ook op lekenniveau. Laat die Zuid-Europese uitvreters het zelf oplossen, brulde rechts, terwijl links het refrein van solidariteit zong.

Ik wist niet wat ik ervan moest vinden. Solidariteit, ja natuurlijk, was dat niet het fundament van de EU? Samen sterk in een wereld vol economische dreiging? Hadden we Zuid-Europa op het gebied van migranten en vluchtelingen niet ook al in de steek gelaten? Maar ja, wanneer je een astronomische som geld weggeeft, is het ook redelijk daar iets voor terug te verwachten. De gezonde economische situatie van Nederland vóór het uitbreken van de pandemie hadden we immers aan ons eigen gedegen financiële beleid te danken, toch?

Vier kopjes koffie per inwoner per jaar

Men bracht beeldspraak in het spel. De Nederlandse investering zou volgens D66 per inwoner neerkomen op de prijs van vier kopjes koffie per jaar. Ja, oké, zo bezien valt het allemaal reuze mee. Maar met zulke vergelijkingen kun je elke bestemming van overheidsgeld wel relativeren. Hoeveel latte macchiato’s kost de steun aan KLM de Nederlandse belastingbetaler? Hoeveel luttele druppels espresso zijn we aan de kunstsector kwijtgeraakt?

En dan was er ook nog de vraag of je Europese waarden als democratie en de rechtsstaat wel als wisselgeld in onderhandelingen moest willen gebruiken. Gelukkig is er een akkoord, al weet ik nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Misschien nog maar eens een nachtje over slapen. De volle acht uur, minstens.

Schrijver Jamal Ouariachi vervangt deze zomer columnist Stevo Akkerman. Lees hier eerdere columns van Ouariachi terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden