Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zonder Leefbaar, Denk en Nida worden nogal veel Rotterdammers genegeerd

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Nadat Paul Rosenmöller gisteren samen met Pieter Duisenberg zijn eindadvies voor een Rotterdams college had gepresenteerd, ging ik op zoek naar beelden van een debat uit 2002. Er was misschien een cirkel rond te maken. 

In 2002 begon de onstuitbare opkomst van het rechtse populisme, nu zien we misschien het einde van die opkomst, door versplintering, zelfoverschatting, amateurisme.

Lees verder na de advertentie

Het ging me om een verkiezingsdebat aan de Erasmusuniversiteit dat gedenkwaardig zou worden omdat toenmalig GroenLinks-aanvoerder Rosenmöller erin slaagde Pim Fortuyn tot zwijgen te brengen. Dat was ongehoord. Rosenmöller verweet Fortuyn het debat uit de weg te gaan: “Als je aangevallen wordt op je zwakke punten, ga je er niet op in en ga je theater maken”. Fortuyn was zozeer uit het veld geslagen dat hij aanstalten maakte om te vertrekken. Uiteindelijk hij bleef toch, maar hij weigerde de uitgestoken hand van Rosenmöller. En nu, zestien jaar later, is het diezelfde Rosenmöller die Rotterdam op weg helpt naar een college zonder de Fortuyn-erfgenamen van Leefbaar.

Daarmee bedoel ik helemaal niet dat Rosenmöller de kwade genius is achter wat Joost Eerdmans ‘het verraad van Rotterdam’ noemt. Maar ik zie een verband in het woord ‘theater’. Fortuyn werd ontmaskerd als een man van veel lawaai, waarna hij stilviel. Leefbaar Rotterdam overschreeuwde zichzelf, en kwam aan de kant te staan.

Uit angst voor Wilders, die hevig blunderde met zijn kandidaten voor Rotterdam, voerde Eerdmans zo’n schrille anti-islamcampagne dat Leefbaar weliswaar de grootste bleef, maar toch drie zetels inleverde en alle goodwill verloor bij de partijen aan de andere kant van het politieke spectrum. Die hebben hem nu dus buitenspel gezet.

Er wordt hier af en toe geschoten, zaterdag hadden we nog een moord. Maar oorlog is het niet.

De stoottroepen van Leefbaar blijven intussen theater maken, geen hyperbool is hen te gek. “Ik moet nog zien dat Rotterdam dit pikt”, waarschuwt columniste Ebru Umar. “Laat het ajb niet de stad worden waar de eerste burgeroorlog uitbreekt maar ik vrees het ergste.” Ik zit dit stukje te tikken in Rotterdam-Zuid, en hier wordt inderdaad af en toe geschoten. Zaterdag hadden we nog een moord bij een slijter om de hoek. Maar oorlog is het volgens mij niet. Zelfs geen dictatuur. Nog niet eens een ‘on-democratie’, zoals Eerdmans het noemt. Dat de grootste partij meeregeert, is heel gebruikelijk, maar niet noodzakelijk. Vraag bij de landelijke PvdA maar na wat er gebeurde in 1971, 1977 en 1982.

En toch gaat achter het moord en brand schreeuwen wel iets schuil dat serieus moet worden genomen. Terecht wordt in Rotterdam geconstateerd dat de partijen die de stad gaan besturen, bijna volledig leunen op de welgestelde wijken. De kiezers van het armere en soms zelfs zeer arme Rotterdam-Zuid, die overwegend stemden op Leefbaar, Denk en Nida, worden in het college niet vertegenwoordigd. Dat is verklaarbaar, het is partijpolitiek gezien hun eigen schuld en formeel niet ondemocratisch. Maar hier wonen 240.000 mensen, dat zijn er nogal veel om te negeren.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de 'keiharde nuance' en het 'onverbiddelijke enerzijds-anderzijds' preekt.

Lees ook:

Leefbaar-leider Eerdmans is 'pislink' over Rotterdamse coalitiebesprekingen

Leefbaar Rotterdam-leider Joost Eerdmans noemt het een ‘vrij schandalige gang van zaken’ dat zijn partij buiten een nieuw college wordt gehouden. ‘Pislink’ is hij. 


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Er wordt hier af en toe geschoten, zaterdag hadden we nog een moord. Maar oorlog is het niet.