Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zodra ellende een gezicht krijgt, loopt de rechtsstaat de grootste deuk op

Opinie

Lex Oomkes

Lex Oomkes © Maartje Geels
Opinie

Bescherming van kinderrechten moet wijken voor politiek spel, meldde Defence for Children vrijdag na de uitspraak van de rechter dat er geen juridische gronden waren om de voorgenomen uitzetting van de Armeense kinderen Lili en Howick stop te zetten.

In de reactie zit een groot deel van de ellende rond de uitzetting van in Nederland al lang en breed gewortelde kinderen van asielzoekers, dan wel zelf naar Nederland gekomen minderjarigen. De rechter bedrijft een politiek spel, uitsluitend en alleen om het gezicht van de VVD en de staatssecretaris van vreemdelingenzaken te redden. Ook deze krant had het over de beslissing van de rechter om de twee kinderen uit te zetten.

Lees verder na de advertentie
Het asielbeleid in Nederland rammelt aan alle kanten. Een nieuw generaal pardon of een ruimer kinderpardon zal geen oplossing bieden.

Een rechter zet geen asielzoekers uit. Maar dat is in de turbulente gang van zaken vorige week en het recht om vooral op emotionele gronden te mogen discussiëren een nuance te veel.

Vandaag dreigen drie van origine Afghaanse kinderen te worden uitgezet. Ook zij spreken de taal van hun moederland niet en het hoeft geen betoog dat het nu niet bepaald een vrolijk vooruitzicht is om naar dat land te worden uitgezet. Armenië is daarmee vergeleken wellicht een paradijs.

Nog 400 keer

Onmiddellijk na de beslissing van Mark Harbers om de Armeense kinderen hier te laten, werd op sociale media gemeld dat de drie Afghaanse kinderen de volgende zijn. Uit mededelingen van Defence for Children valt af te leiden dat we dit allemaal nog een keer of 400 mee gaan maken.

De democratie is niet onfeilbaar. Dat blijkt wel uit alle ellende die met repeterende regelmaat opkomt. Het verbijsterende is echter dat zodra die ellende een gezicht krijgt, de rechtsstaat de grootste deuk oploopt.

Wat is het centrale element in de rechtsstaat? Dat we compassie tonen met kinderen wier schuld het bepaald niet is dat het asielbeleid faalt, of is het centrale uitgangspunt dat iedereen voor de democratisch tot stand gekomen wet gelijk is?

Politiek spel

Als je het laatste principe tot uitgangspunt neemt, kun je zonder probleem door BN'ers worden uitgemaakt voor NSB'er. Zij hebben het emotionele gelijk en dat leidt automatisch tot morele superioriteit. Een uitspraak van de rechter wordt op de golven van een zo vergiftigde discussie al heel gauw onderdeel van een vilein politiek spel. Rechter en politiek vallen opeens samen. De onafhankelijkheid van de rechter is plotseling als sneeuw voor de zon verdwenen.

De zo heftig bediscussieerde discretionaire bevoegdheid van de voor asielzaken verantwoordelijke minister of staatssecretaris is een impliciete erkenning dat zowel de rechtsstaat als het mooie principe dat iedereen gelijk is voor de wet, uiteindelijk ook niet altijd en overal perfect is. De werkelijkheid is altijd gecompliceerder dan in wet- en regelgeving te vangen valt.

Maar door er in de publieke discussie zoveel aandacht aan te geven, verwordt de bevoegdheid van een verantwoordelijk bestuurder tot een soort van recht voor de gedupeerde. Een wettelijk recht op een voor jou en je sympathisanten positieve beslissing.

Het asielbeleid in Nederland rammelt aan alle kanten. Een nieuw generaal pardon of een ruimer kinderpardon zal geen oplossing bieden. Er komen bij elke regel nieuwe randgevallen. De werkelijkheid is vele malen ingewikkelder dan wat in regels die voor iedereen gelden te vangen valt.

Door al dat lawaai over de bevoegdheden van, in deze kabinetsperiode, Mark Harbers, wordt het echter onvermijdelijk dat het uitgangspunt regel is regel, de wet is de wet, als enige overblijft.

Lex Oomkes is senior politiek redacteur bij Trouw, en schrijft wekelijks een column. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Deel dit artikel

Het asielbeleid in Nederland rammelt aan alle kanten. Een nieuw generaal pardon of een ruimer kinderpardon zal geen oplossing bieden.