Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zo veel verschillen paus Franciscus en Benedictus niet van elkaar

Opinie

Stijn Fens

Stijn Fens nieuwe foto © Trouw
Column

De kerstbomen liggen langs de straten en wachten om te worden opgehaald. Grote auto's rijden rond om ze een voor een op te rapen. Ik hoop met een beetje liefde. Vaak blijven op straat alleen nog wat naalden achter en soms een rood lint. Dat was Kerst 2017.

Toch wil ik nog even terug naar dat Kerstfeest, in het bijzonder de kerstnachtmis in de Sint-Pieter. In zijn preek verbond paus Franciscus - zoals we van hem gewend zijn - die ene onverwoestbare, heilige nacht met de wereld van vandaag. Hij merkte op dat in de voetstappen van Jozef en Maria vele andere stappen zijn verborgen. "Wij zien het spoor van hele gezinnen die worden gedwongen te vluchten. Wij zien het spoor van miljoenen mensen die er niet voor kiezen weg te gaan, maar verplicht worden afscheid te nemen van hun naasten, die uit hun land worden gezet." Maria en Jozef als heilige vluchtfamilie - niet de eerste, maar wel de bekendste - voor wie er geen plaats is in de herberg. En een appèl om wanneer een moderne Maria en Jozef aanbellen, toch vooral open te doen.

Lees verder na de advertentie
Benedictus en Franciscus kiezen elk hun eigen woorden, maar voor de rest: twee pausen, één gedachte

Die woorden van de paus krijgen door de plek waar ze werden uitgesproken, maar ook het moment waarop, iets heiligs en unieks.

Dat unieke bleek nogal mee te vallen.

Op internet kwam ik een andere pauselijke kerstpreek tegen. Een citaat: "Steeds opnieuw raakt mij ook het bijna terloops gesproken woord van de evangelist, dat er in de herberg geen plaats voor hen was. Onvermijdelijk komt de vraag op, hoe zou het zijn, als Maria en Jozef bij mij zouden aankloppen? Zou er dan plaats voor hen zijn?" Was getekend: Benedictus XVI. U weet wel, die paus die in de ogen van heel wat Nederlanders niets goed kon doen. Hij zei dit in zijn laatste kerstpreek als paus, anderhalve maand voordat hij zou aankondigen terug te treden.

Benedictus en Franciscus kiezen elk hun eigen woorden, maar voor de rest: twee pausen, één gedachte.

We leven in een beoordelingscultuur waarin we graag mensen tegen elkaar afzetten. Daar is niet zo veel mis mee, maar we draven misschien af en toe een beetje door. Bij Ajax maakt de ene kale trainer plaats voor de andere kale trainer. Ik lees dat dit het einde betekent van de 'school Cruijff'. Alsof de meest succesvolle voetbalclub van het land nu is overgeleverd aan ketterij. Terwijl er nog zoiets is als een clubtraditie en de natuurwetten waar ook het voetbalspel nu eenmaal aan onderworpen is.

Zo werkt het volgens mij ook met pausen

Een jaar of twee geleden kreeg ik per mail een link naar een website toegestuurd. Toen ik 'm opende stond er zoiets als: "Wat is die paus toch een linkse rakker". Daaronder een stuk of tien uitspraken, waarvan ik inderdaad dacht: "Nou, nou, die Franciscus gaat toch wel heel ver". Toen las ik dat kleine zinnetje onder die lange lijst met uitspreken: "Dit zijn allemaal citaten van Benedictus XVI".

Er is een andere trainer en een andere speelstijl, maar het is nog steeds dezelfde club

Natuurlijk zijn er verschillen tussen Franciscus en Benedictus. Ik heb het al vaker gezegd: dat zit vooral in de persoon van de beide pausen. De non-conformistische Zuid-Amerikaanse bisschop die het leven van de straat kent tegenover de ietwat mensenschuwe Duitse professor die zich thuis voelt in het intellectuele debat. Dat verschil in persoonlijkheid heeft natuurlijk gevolgen voor hun beleid. Maar vooral voor de regeerstijl.

Was het bij Benedictus meer eenrichtingsverkeer vanuit Rome, onder Franciscus is het debat terug in de kerk. Het is allemaal wat losser, zal ik maar zeggen. Maar beide pausen hielden (en houden) vast aan de besluiten van het Tweede Vaticaans Concilie, menen dat de curie -het bestuurscentrum van de kerk - hervormd moet worden, vinden dat de kerk te werelds is en komen hartstochtelijk op voor het milieu.

En toch worden op de sociale media door de supporters van de een en die van de ander vooral de verschillen benadrukt en uitvergroot. Alles lijkt geoorloofd in een soort verbale guerrillaoorlog.

Om terug te keren naar de vergelijking met de wereld van het voetbal: er is een andere trainer en een andere speelstijl, maar het is nog steeds dezelfde club. Bovendien hebben beiden de sterke wil het team aantrekkelijk te laten spelen om zo mensen aan zich te binden.

Lees hier alle columns van Stijn Fens 


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Benedictus en Franciscus kiezen elk hun eigen woorden, maar voor de rest: twee pausen, één gedachte

Er is een andere trainer en een andere speelstijl, maar het is nog steeds dezelfde club