Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zo naakt zagen we Ireen Wüst nog nooit

Opinie

Marijn de Vries

© Maartje Geels
Column

Nog nooit zag ik iemand zo naakt zijn in een schaatspak. De scherp geslepen schaatsen op het ijs. Het lichaam gloeiend in de gouden stralen van de winterzon. Ik zie haar bewegen. Het ziet eruit als altijd. En toch niet. Ze is er, Ireen Wüst, en ze is er niet.

De meeste mensen kruipen weg, onder een deken, met de gordijnen dicht. Verdriet ondergaan wij niet in het openbaar. Niet huilen, zeggen we. Niet huilen als anderen het zien. Je zou denken dat we ons ervoor schamen, voor verdriet. Maar het is meer, denk ik, de machteloosheid, omdat niemand verdriet wegnemen kan. Dus vermijden we het ongemak. We zijn niet dapper genoeg. We lopen ervoor weg.

Lees verder na de advertentie

Behalve Ireen Wüst. Terwijl heel Nederland toekijkt, ondergaat zij haar verdriet. Dat grote pakket tranen, ergens in haar middenrif, ze zeult het mee, rond en rond de ijsbaan over. Af en toe heeft ze even vleugels. Hopend op een wonder glijdt ze, tot het stokt. Er lijkt een laagje van haar afgepeld. Wat tevoorschijn komt: het allerzachtste. Er zit nog geen korstje op de wond.

Tijdens de warming-up waren er op de schermen langs de baan mooie grote foto’s van Paulien te zien, hoor ik Ireen op de radio vertellen. Ze zegt: Die kwamen wel even binnen. Ze weet het eigenlijk al, na de vijfhonderd meter. Ze hoopte op een wonder, op vleugels tijdens het EK allround.

Maar ze reed vanaf de eerste slag al vleuggellam geslagen rond. Want als het over de drie kilometer die nog moet komen gaat, zegt ze: Ik kan nog steeds een mooi toernooi rijden, maar ik denk dat ik moet genieten van zeven en een half rondje in de zon, met publiek, en Paulien die met me mee schaatst.

Brandende spieren dempen de zielenpijn. Maar het zweten, het hijgen en de frisse lucht boren net zo goed nieuwe emotie aan.

Het strijklicht streelt haar rug terwijl ze schaatst, rondje na rondje. De zon zakt lager in Collalbo, en ik denk aan al die mensen die nu ook zitten te kijken, thuis op de bank, voor de tv. Zien ze wel hoe bloot Ireen zich geeft?

Hoe neem je afscheid van je dierbaarste vriendin? Door te doen wat zij zou doen. Door te doen wat jullie samen deden. Dat dat onder toeziend oog van heel de natie moet, dat moet dan maar. Dat is dan maar de consequentie. Want wegkruipen: dat nooit.

Zielenpijn

Buiten zijn helpt. Schaatsen helpt. Brandende spieren dempen de zielenpijn. Maar het zweten, het hijgen en de frisse lucht boren net zo goed nieuwe emotie aan.

Ik ben ook maar een mens, zegt ze. Weer die microfoon onder haar neus. Het hoort erbij. Ze ondergaat het en vertelt: Het laatste half jaar was zwaar, maar ook heel waardevol en mooi. Ik heb zo dicht bij Paulien kunnen zijn.

Kijken naar Ireen die stug doorgaat op de ijsbaan in Collalbo snijdt door de ziel. Kon iedereen zijn gevoelens maar zo ontdaan van alles laten zien. Zonder gêne. Zoveel liefde. Zoveel warmte. Elk rondje is een eerbetoon. Uiteindelijk draait het in het leven helemaal niet om schaatsen, maar om liefde en om vriendschap, hoor ik Ireen zeggen als ze klaar is.

Het is cru dat er zo vaak verdriet voor nodig is om te laten zien dat in het leven alleen de liefde telt.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Deel dit artikel

Brandende spieren dempen de zielenpijn. Maar het zweten, het hijgen en de frisse lucht boren net zo goed nieuwe emotie aan.