Opinie

Zo kun je grote wielerrondes een stuk interessanter maken

De Australische wielrenner Caleb Ewan won woensdag de elfde rit in de Giro d'Italia. Beeld EPA

De ellende met de grote wielerrondes: ze zijn te groot, te lang, te massaal. Met enkele ingrepen wordt kijken naar Tour, Giro of Vuelta toch weer leuk, betoogt lezer Christiaan Roorda uit ‘s-Hertogenbosch.

Ja hoor, het is weer raak. Een flinke valpartij in de eerste week van de Giro. Dumoulin valt, raakt gewond en moet opgeven. De strijd om de roze trui is meteen een stuk minder interessant. Dat is de ellende met de grote wielerrondes: ze zijn te groot, te lang, te massaal.

Nou, daar is best wat aan te doen. De grote rondes duren ruim drie weken. Voor ronderenners is het een opgave om in een jaar meer dan één ronde te rijden. Gevolg: de grote favorieten ­komen elkaar nauwelijks tegen. Maak de rondes korter, schrap vooral de vlakke tussenetappes. De favorieten kunnen zo veel makkelijker twee of drie rondes rijden en de strijd wordt veel spannender.

Ooit telde een ploeg tien wielrenners, nu negen. Waarom niet zes of zeven? Met een kleiner peloton is er minder gevaar voor massale valpartijen, die zoveel ellende geven en waarin kanshebbers vaak al vroeg sneuvelen. Ander voordeel: de rijkste ploeg heeft minder voordeel van zijn extra kapitaal, het wordt meer een strijd tussen afzonderlijke wielrenners.

Trui voor de nummer twee

Je kunt de spanning ook vergroten met een nieuwe trui: de trui voor de tweede plaats in het algemeen klassement. Het is bekend dat de trui van de nummer één een magische werking heeft: wie die trui draagt kan extra hard rijden. Die magie kun je nog eens oproepen: geef de nummer twee een eigen trui zodat iedereen ziet waar de uitdager rijdt. Dat kan de strijdlust van de nieuwe truidrager vergroten. Let wel, de trui wordt niet uitgereikt als de hele ronde voorbij is. Het is tenslotte de trui van de uitdager en na afloop valt er niks meer uit te dagen.

Het bergklassement is voor de beste klimmer, maar zo wordt het niet gemeten. Je krijgt nu punten als je als een van de eersten boven op de berg komt. Maar dat werkt niet goed. Zo had Richard Virenque de gewoonte om in de vlakke aanloop naar de bergen een grote voorsprong te nemen en vervolgens kalm omhoog te rijden. Hij was helemaal niet de beste klimmer, maar won wel de bergprijs.

Het is eerlijker om voor iedereen de tijd te meten tussen de voet en de top van de berg: de werkelijke klimtijd. Met gps-technologie is dat niet moeilijk. En zo kan de echte klimgeit zich onderscheiden.

Lees ook:

Het wielrennen moet aan de bak, wil het weglopende sponsors tegengaan

Tv-kijkers en sponsoren vinden steeds moeilijker hun weg naar de wielersport. Welke taak ligt er voor het wielrennen om weer interessant te worden?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden