De vraag vanMonic Slingerland

Ziet u lichtpuntjes in deze crisis?

En dan kunnen er opeens dingen die eerder niet konden. Een streeploze hemel, lege wegen, stille straten. Mensen met drukke banen die nu boodschappen doen voor ouderen in de buurt. Hoe ingrijpend is het dagelijks leven veranderd in zo’n korte tijd? Nog steeds komen er kranten uit. Ze staan vol met bijna uitsluitend één onderwerp, pagina na pagina. Ook mijn vraag aan u, lezers, gaat daarover. Het voelt vreemd om het ergens anders over te hebben. Waar we als redactie normaal gesproken ernaar streven de onder­werpen op de pagina’s uiteenlopend te laten zijn, geven we nu ruimte aan dat wat iedereen bezighoudt.

Dat zijn niet alleen angst, bezorgdheid en beperkingen. Als thuiswerker met een tuin loop ik geregeld een rondje buiten. Even frisse lucht, even kijken wat er opkomt aan planten, hoe de ­seringen uitbotten. Dat rondje tuin kost evenveel tijd als het mij normaal gesproken kost om het gebouw uit te komen waarin de redactie van Trouw zit. Thuiswerkers zonder tuin hebben dat voordeel natuurlijk niet, maar die kunnen misschien op een andere ­manier een rondje buiten doen. Nu dat nog kan. In Trouw van donderdag stonden al suggesties voor langere wandelingen. Voordeel is ook dat je niet in de file hoeft, het scheelt voor menigeen reistijd. Meer tijd dus om dat dikke boek te lezen, samen te wandelen of die legpuzzel toch maar eens te maken, ­zoals op sociale media te zien is.

Wat blijft er over?

Niemand is uitgesloten van het gevaar dat ons bedreigt. De hele situatie brengt ook aan het licht wat Rutger Bregman in de titel van zijn boek ­poneert, dat de meeste mensen deugen. Er zijn nieuwe Facebook-groepen die ­berichten delen over hulp in de buurt en daarover overleggen. Kinderen ­brengen tekeningen rond. Ook dat kan zolang er nog geen echte lockdown is. Duizenden studenten en oud-medewerkers bieden hulp aan in de zorg.

Dat geeft vertrouwen. Ik ben erg ­benieuwd wat er overblijft van deze ­afgedwongen veranderde manier van leven, waar iedereen nu mee te maken heeft. Er komt een tijd dat de crisis langzamerhand voorbijgaat, er weer van alles kan en ingehaald moet ­worden. Bruiloften, verjaardagsfeesten, herdenkingen van mensen die in deze periode zijn overleden. Vakanties ook. We kunnen niet massaal weg, als het ­gewone leven weer zijn loop neemt. Misschien dwingt deze periode van quarantaine tot nadenken. Hoe hard is het nodig dat we van hot naar haar hollen?

Virusvrij

Toevallig gebeurt dit allemaal in de veertigdagentijd, de christelijke vastenperiode die bedoeld is om even stil te staan bij alle keuzes die we maken en hoe we in het leven staan. Stof genoeg, deze tijd. De stilte waar de bijbehorende meditatieteksten over spreken, is in deze dagen bijna tastbaar. En soberder leven gaat bijna vanzelf, afgedwongen door de omstandigheden.

Nu maar hopen dat onze computers virusvrij blijven, want die hebben we meer dan ooit nodig om met elkaar verbonden te zijn. En om boodschappen te bestellen. En grappige filmpjes te bekijken op Facebook, waarbij creatieve oplossingen zijn bedacht om toch aan de dagelijkse beweging te komen (afwasmiddel op de keukenvloer, vasthouden aan het aanrecht en met blote voeten blijven schuifwandelen). Dat kan alleen op linoleum, denk ik. Het gemis en de vrees zorgen ook voor creativiteit en voor saamhorigheid.

Wat treft u het meest in deze crisistijd?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres. Een keuze uit de antwoorden verschijnt woensdag.

Monic Slingerland is chef van de opinieredactie. Elk weekend stelt ze een vraag aan de lezers, op woensdag verschijnt een selectie van de antwoorden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden