null Beeld
Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

Zie hoe snel Ali B. tot Ali Bah is gedegradeerd

Sylvain Ephimenco

Ik kon gisteren een elitaire zucht van tevredenheid niet onderdrukken toen ik op YouTube zag hoe vaak Nederland naar Boos had gekeken. Het programma over de seksuele misstanden bij The Voice was in twintig uur 7,6 miljoen keer bekeken. En tussen dit verlekkerde volk van voyeurs zat ik gelukkig niet!

Noem dit een vorm van snobisme, maar sappige details van seksueel wangedrag lees ik toch wel in de kranten – de laatste dagen tot mijn verbazing zelfs in overvloed op voorpagina’s. Bovendien is The Voice bij ons thuis geen instituut, maar een van de vele De Mol-producties waar ik nog nooit naar gekeken heb. Wat overigens niet zegt dat ik het onderzoekwerk van Tim Hofman niet waardeer. Mannen die hun machtige positie misbruiken om vrouwen te vernederen kunnen niet snel genoeg tegen de lamp lopen. Wel blijft dat soort uitspattingen in de wereld van omhooggevallen jodelaars minder spectaculair dan bij een IMF-directeur (DSK) die een hotelmedewerkster bespringt (‘Do you know who I am?’).

Toch ben ik verbaasd over de gretigheid waarmee de vermeende daders, amper 24 uur na Boos, door degenen die hen gisteren adoreerden, vandaag officieel in de ban worden gedaan. Gisteren maakten de Nederlandse radiostations bekend dat ze liedjes van Marco Borsato en Ali B. niet meer zullen draaien. ‘Trial by media!’ repliceerde Ali. Formeel kan ik hem geen ongelijk geven. Hoewel ik me altijd heb afgevraagd hoe radiozenders die hinkende, seksistische, vulgaire en gewelddadige teksten van hem zo konden faciliteren: ‘Iedereen weet, ik ben altijd straight/als je likt aan m’n reet ben ik altijd wreed/want ik schijt in je bek, als een duif op je kop’ (Leipe Mocro Flavour) of ‘Motherfuckers slappe zakken ga maar in je broekje poepen/ Ali B doet de groeten bek dicht, moven je voeten’ (Eeyeeyo).

Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik lang een zwak voor Ali heb gehad. Dit komt door mijn eerste ontmoeting met hem, negentien jaar geleden, in een studio van de Nederlandse Moslim Omroep. Ali was toen nog een volstrekt onbekende en kraaide maar wat: “Voor mij telt maar één ding: de Koran, de Koran, de Koran!”. Een soort Tariq Ramadan avant la lettre. Maar na afloop legde hij een arm om mijn schouder en zei dat we samen de wereld gingen verbeteren. Al een charmeur!

Twee jaar later had hij al drie prestigieuze prijzen te pakken. Ik schreef toen dat zijn komeetachtige opkomst iets met de tijdgeest te maken had: Nederland snakte in die jaren naar pacificatie en kon een troetel-Marokkaan tussen al die bontkraagdieven en Hofstadleden goed gebruiken. Maar zie hoe snel Ali B. nu tot Ali Bah is gedegradeerd. In Nederland kan een uitzending van 81 minuten een carrière van bijna twintig jaar verwoesten. Wie zich nu verbaasd afvraagt hoe hij zoveel slachtoffers kon maken (mocht het na onderzoek daadwerkelijk zo blijken te zijn) moet in zijn teksten gaan wroeten: ‘Ik ben een ladykiller en ik heb m’n loop gericht/op al die dangerous billen van de mooiste chicks’ (Groupie love).

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden