Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wordt ooit de vraag gesteld of een man wel geschikt is om vrouwen te coachen?

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries. © Maartje Geels
Column

In Amerika is er ophef. Dat is er wel vaker natuurlijk, maar deze ophef heeft de Nederlandse sportkolommen nog niet bereikt - terwijl het de Amerikaanse basketbalwereld op z'n grondvesten doet schudden. 

De kans bestaat namelijk dat een vrouw, ja let op: een vrouw, hoofdcoach van een van de clubs in de NBA wordt. De Milwaukee Bucks gaan een dezer dagen in gesprek met Becky Hammon, oud-basketbalster en sinds 2014 assistant-coach van de San Antonio Spurs.

Lees verder na de advertentie

Toen ze daar werd aangesteld was dat revolutionair, want Hammon was de eerste vrouw met zo'n positie in de NBA. Hoofdcoach Gregg Popovich stelde dat de Spurs absoluut geen statement wilden maken. "Becky is toevallig een vrouw, maar dat heeft niks te maken met onze keuze voor haar." Natuurlijk was de kous daarmee niet af. In een van Amerika's meest traditionele sporten werd een vrouw als leider, zeker op het hoogste, meest professionele niveau, door velen niet getolereerd.

Een vrouw zou niet tegen de kleedkamercultuur kunnen. Mannen zijn veel atletischer dan het vrouwelijke brein zich kan voorstellen, en daarom is goed coachen onmogelijk. Vrouwen kunnen jonge mannen eenvoudigweg niet commanderen. Vrouwen zouden het niet eens moeten willen. Want het slaat nergens op dat een vrouw de leiding heeft over iets wat ze niet begrijpt, was een breed gedragen mening. Hammon deed het intussen ontzettend goed. In 2015 sleepte ze als tijdelijke hoofdcoach zelfs de titel in de Summer League in de wacht. Case closed, zou je denken.

Pau Gasol schreef een open brief. De strekking: Becky Hammon is geen vrouwelijke coach, ze is gewoon coach. Een topcoach.

De beste coach

Maar nu ze op de lijst van de Milwaukee Bucks staat, worden alle registers weer opengetrokken. En daar had Pau Gasol, sterspeler van de Spurs en met zijn 37 jaar een gerespecteerde veteraan in de NBA, schoon genoeg van. Hij schreef een open brief. De strekking: Becky Hammon is geen vrouwelijke coach, ze is gewoon coach. Een topcoach.

Gasol legt uit waarom ze technisch en communicatief buitengewoon begaafd is, en dat een oordeel over die kwaliteiten door mensen die niet zelf in de NBA spelen een belediging is voor alle mannen die dat wél doen: als je nooit door deze vrouw gecoacht bent, is daar een mening over hebben vrij aanmatigend.

Denken dat een vrouw als coach aanstellen een pr-stunt zou zijn, is volgens hem de grootst denkbare onzin. De NBA is een miljoenenbusiness. Daar stel je gewoon de beste coach aan. En het verhaal dat een vrouw niet tegen de kleedkamercultuur zou kunnen vindt Gasol te belachelijk om op in te gaan. Er wordt op hoog en professioneel niveau sport bedreven, dus er komen nooit coaches in de kleedkamer. Geen mannelijke coaches. En ook geen vrouwelijke. Punt.

Mannending

Wat hem nog het meest stoort: in alle lagen van de samenleving wordt gelijkwaardigheid tussen man en vrouw steeds belangrijker. Behalve in de sport. Dat blijft een mannending, en als je je daarover uitspreekt zoals hij dat doet, krijg je ook nog commentaar dat je beter je mond kunt houden en je bij de sport kunt houden.

De brief van Pau Gasol is meer dan de moeite waard om even op te zoeken. De felheid, de vinger op al die zere plekken: het is me uit het hart gegrepen. Zulke mannen hebben we nodig om verder te komen in de sport. Want ja, ook in Europa en Nederland wordt er op deze manier gedacht. Een vrouwelijke coach in de eredivisie? Een vrouwelijke ploegleider van een World Tour-wielerploeg? Ondenkbaar.

En als je de brief toch leest, vraag je dan ook eens af of andersom ooit de vraag gesteld wordt of een man wel geschikt is om vrouwen te coachen.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees al haar columns terug op Trouw.nl/marijndevries.

Lees ook: Vrouwensport heeft minder haantjes en meer opofferingsgezindheid

Het is misschien wel het grootste misverstand over vrouwensport: de veronderstelde haat en nijd. Maar niets is minder waar, volgens Marijn de Vries: 'De saamhorigheid onder vrouwen is des te groter.'

Deel dit artikel

Pau Gasol schreef een open brief. De strekking: Becky Hammon is geen vrouwelijke coach, ze is gewoon coach. Een topcoach.