Beeld Trouw

Column Sylvain Ephimenco

Woningnood: open de betondorpen!

In 1979 kocht ik mijn eerste huis. Deze eerste grote stap in de volwassen wereld vervulde me toen met trots: huiseigenaar op mijn 23ste! Maar dit ging ook met angstige nachten gepaard: van vaderlief had ik vaak genoeg gehoord dat je nooit schuld bij de bank moest hebben. Dan was je voor het leven getekend en stond je in feite met een strop om je nek aan de poort van de hel te rammelen. 

Het was een eigenaardige filosofie die mijn vader twee hoog deed eindigen in de gehorige sociale huurwoning die hij uiteindelijk 51 jaar bewoonde. Maar hij was wel schuldenvrij toen hij stierf en met zelfs 30.000 euro aan spaargeld op de bank! Ik besloot vaders spoor niet te volgen en klopte bij de dichtstbijzijnde bankier aan. Ik kreeg van hem de volledige lening aangeboden maar wel met een rente van bijna 10 procent. 

Een leven naast de kolenkachel

Het avontuur vol metsel- en sloopwerk kon beginnen. Het dijkhuisje waar het over gaat, stond meer dan een jaar te koop. De woonkeuken lag permanent blank, de wc stond buiten in een soort wachthuisje, de douche bestond uit koud water uit de keukenkraan en als slaapkamer stonden twee vochtige bedsteeën in de woonkamer. De vorige bewoner had zijn hele leven hier naast de kolenkachel doorgebracht en was op een ochtend, zittend voor zijn raam, dood gevonden. Het maakte het tekenen van de koopakte niet minder gezellig. 

Rechts woonde een zwartekousenvrijgezellin, die begeleid door haar orgel zich nachtenlang door psalmen heenvocht maar me later wel zou verbieden om op zondag te tuinieren. Op links woonde een cocaïneverslaafde die uitsluitend bier van het merk Hertog Jan dronk en soms van zijn fiets afviel. Dit muffe paleisje kostte wel 50.000 gulden (22.000 euro), maar het uitzicht op een weiland vol schapen maakte veel goed. 

In het vervolg heb ik nog opeenvolgend drie andere huizen gekocht, een parcours die met de winst uit de verkoop van de vorige huizen mij nu in een hypotheekvrij onderkomen deed belanden. Niet slecht eigenlijk, maar ik betwijfel of veel jongeren van 23 jaar nu in staat zullen zijn om mij na te doen. De gemiddelde prijs van een koopwoning bedroeg in 1978 niet meer dan 201.000 gulden. De laatste cijfers anno 2019 geven als gemiddelde prijs voor een koophuis 313.000 euro. Koophuizen zijn veel te duur voor starters, de bouw van nieuwe sociale huurwoningen stagneert, de klimaatverandering met zijn stikstofgedoe remt de boel af. 

Het woningtekort dreigt Nederland in een ongekende crisis te storten

Het woningtekort dreigt Nederland in een ongekende crisis te storten. Gisteren stond deze problematiek keurig in een hoofdredactioneel commentaar uitgelegd. Hoewel, ik miste daarin een cruciaal punt: de duizelingwekkende bevolkingstoename in Nederland. Alleen al vorig jaar met een ‘bonus’ van 132.0000 nieuwe aanwinsten, kwam er een stad als Zwolle bij. Strikt genomen op basis van deze laatste cijfers (geen wetenschappelijke prognose) zouden er tot 2060 nog vijf miljoen inwoners bij kunnen komen, veertig keer Zwolle, voor een totaal van 22 miljoen zielen. We kunnen ons alvast voorbereiden: open de betondorpen!

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden