Klein Verslag

Wonderlijk, hoe een heel volk naar de kou kan verlangen

Beeld RV

De Russische beer rammelt aan zijn kooi, hoorde ik in de ochtend iemand op de radio zeggen; het was de aankondiging van een koufront uit Siberië dat via een hogedrukgebied op transport gaat naar onze streken en in de nachten strenge vorst meeneemt.

Dus, met maart in zicht, toch nog een herinnering aan wat een winter kan zijn, met straks misschien een ijsvloer van tien centimeter. Zelf geen vriend van de kou en ook geen vriend van evenementen overwoog ik alvast een hotelboeking ergens in Friesland, in de tweede helft van de komende week, in een van elf steden - je wist maar nooit. Hier ging het immers om een evenement van de buitencategorie.

'Hell is a cold place', las ik in het lange artikel dat David Grann in The New Yorker wijdde aan de Zuidpoolexpeditie die Henry Worsley ondernam in de winter van 2015 - een expeditie ter navolging van zijn held Ernest Shackleton die een eeuw eerder drie pogingen had ondernomen de Zuidpool te bereiken, wat op een haar na was gelukt.

Worsley slaagde daar in 2009 wel in na een lange ijzige trektocht, in een team van drie man. Maar in 2015 was de oud-militair, 55 jaar oud, in zijn eentje op weg gegaan, te voet door de 'witte duisternis', een slee met een gewicht van honderddertig kilo achter zich aan.

Het zou hem niet lukken, de tocht was te uitputtend, het was -40, zijn vingertoppen en tenen bevroren, hij verloor een voortand, hij kon niet één ski meer voor de ander zetten.

Een vliegtuigje moest hem na een noodoproep redden, maar intussen had ik er al pagina's puur heldendom opzitten en onvoorstelbaar doorzettingsvermogen in onstelbare omstandigheden, zeker voor iemand die geen vriend is van de kou.

Toch is de fascinatie aanstekelijk, net als de uitdaging, dus de Friese hotelboeking blijft een optie.

Overigens stierf Worsley kort nadat hij was opgepikt; hij bleek een infectie aan zijn buikvlies te hebben opgelopen en het was hartverscheurend om te lezen hoe zijn vrouw zich naar hem toehaastte via een vlucht naar Santiago in Chili en vervolgens door naar Puntas Arenas in het uiterste zuiden, waar haar man bleek te zijn overleden. Haar restte slechts nog een kus op zijn nog warme voorhoofd. Een drama, maar zonder drama geen schitterend verhaal in The New Yorker, daar houd ik mij aan vast.

Dus laat de Russische beer maar komen. Ik bereid me voor.

Vorig jaar was ik in Cambridge, waar zich ook het Scott Polar Research Institute bevindt, inclusief een museum. Shackleton heeft nog deel uitgemaakt van Scotts eerste expeditie naar de Zuidpool, maar moest vroegtijdig afhaken wegens gezondheidsproblemen.

In het museum, toen helaas niet open, bewaart men een hele collectie van Scott's expeditie, zijn sneeuwschoenen, zijn handschoenen, zijn pyjama, zijn anorak, zijn tent, zijn slee - U kunt het allemaal online bekijken.

Ik zal met deze kennis in Friesland - de koudste provincie van ons land, de naam zegt het al - mijn voordeel doen.

Oh, de ijzige vlakten tussen Sneek en Grouw, tussen Franeker en Bolsward, ze doen, als de Russische beer heerst, niet onder voor het ijsplateau van Ross of de gletscher van Beardmore.

Hell is a cold place.

En wonderlijk toch, hoe een heel volk ernaar kan verlangen.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer bijdragen van hem.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden