Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wim Boevink besefte in Dordt weer eens hoeveel achteloos mooie steden we rijk zijn

Opinie

Wim Boevink

De Wijnstraat in Dordrecht. © Wim Boevink
Klein Verslag

Afgelopen zondag brachten we in Dordrecht door, met geen andere reden dan dat daar in de buurt zich ons hotel bevond. We hadden dus vooral voor het hotel gekozen en niet voor de stad.

Het hotel – met restaurant – draagt de naam ‘Villa Augustus’ en is gehuisvest in een voormalige watertoren en een bijbehorend pompstation, gelegen in een voormalig industriegebied aan het water van de Beneden Merwede.

Lees verder na de advertentie

Het terrein waarop de ‘Villa’ zich bevindt is omgetoverd tot een ommuurd landgoed, met gebouwen die ondanks hun volume lijken op te gaan in een complex van tuinen: een grote moestuin met strakke bedden van groenten, weelderige bloemen en kruiden, een boomgaard, een stukje parkbos en een formele Italiaanse tuin met waterpartij en geschoren buxushagen.

Hotelkamers, restaurant, winkel, tuinen, alles is er tot in detail bedacht en vormgegeven, de gasten verblijven er in een groot en speels visioen, dat ze wellicht bekend voorkomt; het directiekantoor van de Holland-Amerikalijn in Rotterdam onderging een verwant getoonzette transformatie naar Hotel New York – een begrip in de stad en ver daarbuiten.

Onmiddellijk rijzen dan fantasieën van een mogelijke bewoning van dit paradijs

We sliepen in een hoekkamer in de toren, hoog genoeg om voorbij de bomen in het parkbos uit te zien over de rivier, met zijn trage scheepvaart. Bij het ontwaken was de ochtend na een paar sombere, regenachtige dagen helder en de zon hulde ons panaroma in een heerlijk licht. We wandelden door de moestuin langs bedden met sla en andijvie en radijs, keurig in gelid. De beslotenheid ervan en de toewijding deed verlangen naar een langer verblijf; het blijft misschien verbazen hoeveel behoefte er is aan plaatsen waar men zich uit de wereld kan terugtrekken, behoefte aan kalmte, aan groen.

Zonderling genoeg had daarin de stad Dordrecht ook voorzien, op die zondag. Niet zozeer in groen wellicht, maar wel in kalmte en rust en in harmonie. Zo althans werkte het historische deel van de stad met zijn stille straten en volmaakte architectuur.

We waren vanaf de Botermarkt de Wijnstraat in gelopen met zijn monumentale en toch bescheiden panden, in de richting van de Grote Kerk, en hadden ons verbaasd over de rust; hoewel het middaguur net was aangebroken waren er nauwelijks mensen te zien en je besefte weer eens hoeveel achteloos mooie steden we rijk zijn.

Onmiddellijk rijzen dan fantasieën van een mogelijke bewoning van dit paradijs, gevolgd door het raadplegen van Funda bij ‘te koop’-borden aan de gevels. Maar ook Dordrecht, dat hier nu zo prettig slaperig en in zichzelf verzonken aandoet, gaat natuurlijk mee in koopprijsstijgingen op de huizenmarkt.

Aan de Pottenkade zagen we een jong stel dat zijn kat uitliet: aan een lijn.

En in de Grote Kerk waar laatste kerkgangers nog koffie dronken na de dienst(althans zo nam ik aan), maakte koor, gewelven en nissen weer grote indruk, net als die schitterende gildenramen van Teun Hocks en Stef Hagemeier.

Historische grond natuurlijk, podium voor de Dordtse Synode, precies vierhonderd jaar geleden, al was van de grote vergaderplaats, de Kloverniersdoelen, niets meer over.

We wandelden langs de Merwede. Er was zoveel moois hier.

Klein Verslag 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

Onmiddellijk rijzen dan fantasieën van een mogelijke bewoning van dit paradijs