column

Wil je als ‘geel hesje’ Rutte de hand niet schudden? Blijf dan thuis onder de dekens

Sylvain Ephimenco. Beeld Trouw

Een eerste keer kan soms pijnlijk zijn. Zeker wanneer het verkeerd uitpakt, blijft de mislukte première je geheugen lang bevlekken.

Het kantoortje van mijn vader, dat ik voor het eerste betrad, rook naar uitgedrukte Gauloises en ranzige margarine. De onbekende man waarvan de lijfsgeur aan gesnipperde koeienuiers in een bad van zure melk deed denken, zat tegen een blinde muur op een monumentale Remington typemachine driftig te tikken. Met twee vergeelde vingers viste hij af en toe een aangestoken peuk uit een uitpuilende asbak naast hem. Zich eindelijk bewust van mijn aanwezigheid draaide hij een kwartslag op zijn stoel, een blauw wolkje uit zijn mond blazend. In een schichtige reflex die meer iets van een verdedigingsactie weg had, stak ik mijn kinderhand naar de onbekende die mijn vaders collega was. Zoals je volwassenen ook in films ziet doen. De dikke man in uniform glimlachte en plakte zijn handpalm op de rug van mijn slappe handje. Hij drukte zo hard dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg. Mijn vader, die naast me stond, keek me plots streng aan en schudde zachtjes met zijn hoofd: "Zo doe je dat niet. Altijd je rechterhand geven en dan niet als een meisje, maar als een echte man". Zijn dikke collega moest hierom proesten, terwijl ik bijna in de grond verdween.

Sinds de stevige tv-handdruk tussen Macron en Trump, weten we dat 'echte mannen' soms ook in haantjes kunnen transformeren. En dat handen schudden als graadmeter voor het testosterongehalte nogal primitief overkomt. En trouwens waarom ook moeten linkshandigen, toch 10 procent van de bevolking, tot een voor hen onnatuurlijk gebaar worden gedwongen? Ik leerde veel later na die ongemakkelijke dag, dat het gebod om alleen met rechts handen te schudden uit de tijd van de ridders stamt. Die koene edelmannen werden als rechtshandigen opgeleid om hun zwaard ter verdediging van de wees en de weduwe te kunnen trekken. Als je dan een onbekende moest begroeten, was het steken van je blote rechterhand naar hem het teken dat je ongewapend was en vreedzaam wenste te converseren.

Toen ze eergisteren het torentje van Mark Rutte betrad met om de schouders haar gele hesje, liep Desirée van Deurse de premier glashard voorbij. De hand van Rutte bleef ergens in de lucht hangen. Hij ving de belediging van het gele hesje op door iets te mompelen als 'ha, geen handen schudden'. Ik geef toe dat ik, toen ik het tafereel op tv zag, een knoop in mijn maag voelde. Een uiterst onplezierig gevoel. Alsof ik zelf slachtoffer was van dit gebaar van verachting en negatie. Dit had ik trouwens ook een paar jaar terug toen Denk-Kamerlid Kuzu de uitgestoken hand van de Israëlische premier Netanyahu weigerde aan te raken.

Desirée van Deurse maakte het nog bonter door later te verklaren: "Ik wilde hem duidelijk maken dat ik geen respect voor hem heb". Blijf dan thuis onder de dekens, meid. Want zoals in de Koran ongeveer staat: wie de hand van iemand negeert, negeert de gehele mensheid. Of zoiets.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Lees ook: 

Gele hesjes op de koffie bij Rutte: ‘Hij denkt dat hij ons gebruikt, maar wij gebruiken hem’

De gele hesjes mochten deze week langskomen in het torentje van Mark Rutte. Maar het werd een weinig gezellige bijeenkomst.

De gele hesjes zijn het zat! Maar wat?

Nederlandse demonstranten in gele hesjes willen nadrukkelijk géén geweld gebruiken zoals in Frankrijk. Maar dat is dan ook de enige beleidslijn van de nieuwe burgerbeweging.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden