Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wijs ik naar rechts, wijs jij naar links, en zo wast iedereen zijn handen in onschuld

Opinie

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman © Trouw
Column

Het is een kwaal die de buren opvallend vaak treft, maar waar wij zelf gelukkig nooit last van hebben. Die niet te onderdrukken neiging tot wat 'selectieve verontwaardiging' is gaan heten, de scherpe blik naar buiten, de blinde vlek van binnen, en dat des te heviger nu er verkiezingen naderen.

We doen een rondje pot verwijt de ketel, ofwel debatteren voor beginners. Het begint met Nida. Nadat in 2014 een ambtenaar van justitie was ontslagen omdat ze IS 'een vooropgezet zionistisch plan' had genoemd, dacht de Rotterdamse partij dat het een goed idee was om Israël inderdaad te vergelijken met IS, en daar een tweet van rond te sturen. Een grove actie, die maandag uiteindelijk leidde tot het einde van het Links Verbond in Rotterdam.

Lees verder na de advertentie

"Het zijn onze neo-nazi's", zei professor Afshin Ellian gisteren over Nida. Ook een niet-malse vergelijking. En daar reageerde publicist Joshua Livestro dan weer als volgt op: "Over de rassentheoretici van Forum voor Democratie hoor je Ellian alleen vergoeilijkende taal uitslaan". Ja, hoe zit dat met Forum? Afgelopen zomer zat ik in een radiodebat met columnist Bart Schut, verbonden aan het Nieuw Israëlisch Weekblad, nadat ik had geschreven dat politici als Trump, Baudet en Wilders zelf niet fascistisch zijn, maar dat gedachtegoed wel salonfähig maken. Schut vond dat belachelijk, beweerde dat ik het over gaskamers had gehad en verzekerde dat FvD en PVV nooit fascistisch konden zijn 'omdat er zoveel Joden op stemmen'. Vergelijkingen met de jaren dertig vond hij sowieso uit den boze. Totdat hij zelf enkele weken geleden met 1933 op de proppen kwam: de samenwerking van links Rotterdam met Nida deed hem denken aan de samenwerking van rechts Duitsland met de nazi's.

Onschuld

De ene jaren dertig zijn de andere niet, zo blijkt. Wijs ik naar rechts, wijs jij naar links, en zo wast iedereen zijn eigen handen in zijn eigen onschuld. Wil je het hebben over Israël, het land dat een 15-jarige Palestijnse jongen een rubberkogel in het hoofd schiet en hem vervolgens dwingt te zeggen dat hij is gevallen met de fiets? Dan zal een ander aanvoeren dat de Palestijnen hun kinderen opvoeden met Jodenhaat en martelaar-verheerlijking. Wat is er trouwens democratisch aan het gezag van Abbas en hoe denk je dat het onder Hamas is gesteld met mensenrechten? Daar hoor je nooit iets over.

Het werkt perfect: maken je vrienden een fout, zet de schijnwerper op de fouten van je vijanden en het pleit is beslecht. Zie hoe Moskou wordt verdedigd door nieuw-rechts. De Krim annexeren? Alsof de Navo nooit een land is binnengevallen. Rotzooien met verkiezingen over de grens? Alsof de Amerikanen dat nooit hebben gedaan. Er zit altijd wel wat in, maar ik voel er toch meer voor de zaken niet tegen elkaar weg te strepen. Vuiligheid is vuiligheid. Nida is terecht aangepakt, en nu ligt een volgende vraag op tafel: wat te denken van de Mein Kampf-tweets van Annabel Nanninga en de fascinatie van Thierry Baudet voor Jean-Marie Le Pen, die de Holocaust 'een detail in de geschiedenis' blijft noemen?

Lees hier meer columns van Stevo Akkerman

Deel dit artikel