Beeld Trouw

Wat is daar nou erg aan?

Wij zijn niet ons brein, maar wel onze boekenkast

Het is natuurlijk Kinderboekenweek, maar voor oudere ouders kan dit ook zomaar de tijd zijn dat hun studerende kind het huis verlaat en dus ook diens spullen dient op te ruimen. Wat gaat er mee, wat blijft, en wat mag definitief weg? Naar de kringloopwinkel bijvoorbeeld? Nou, de boeken dus, die mogen allemaal weg, vindt de nieuwe generatie twintigers. Althans, dat begreep ik van een collega. Zij had haar zoon gevraagd op te ruimen, en voor ze het wist lag er op de gang een stapeltje boeken te wachten op … ja, waarop eigenlijk? Op een moeder die ze nog wel zou redden?

Zelf ben ik zeker zo’n moeder, op het pathologische af, want ik bewaar niet alleen de kinderboeken van mijn zoons (‘De grijze jager’), maar ook die van mezelf (‘Kruistocht in spijkerbroek’) en zelfs die van mijn moeder (‘De bikkel’, ‘Ursula’, ‘Schoolidyllen’). Mijn collega is waarschijnlijk een minder ernstig geval, want zij constateerde droogjes dat het digitale tijdperk met haar zoons duidelijk was ingetreden. Niet dat haar zoons geen boeken lezen of bestellen. Maar boeken bewaren, waarom zou je dat nou doen? Waarschijnlijk lees je ze nooit terug. En áls je dat wilt, dan heb je ze online toch zo gevonden? 

Dat idee leeft trouwens niet alleen bij twin­tigers. Je ziet tegenwoordig amper nog huizen met een goed ge­vulde boekenkast. Als ik de nieuwe opruimwoede probeer te begrijpen, wat ik moeilijk vind, kan ik beter een omweg nemen naar een informatiedrager die me iets minder na aan het hart ligt, namelijk de cd. Die lades met cd’s moesten we toch écht eens opruimen, denk ik nu al zeker vijf jaar. Als je muziek wilt horen, dan zoek je dat toch gewoon op via Spotify?

Identiteitsherstel door te bewaren

Maar toen ik deze week die la met cd’s weer eens opentrok, begreep ik ineens waarom het enthousiasme over een digitale bibliotheek waarin je ‘alles terug kunt vinden’ me zo begint te irriteren. Dat is niet alléén omdat Spotify je na vijf zelfgekozen tracks altijd weer onaangenaam verrast met een nummer waar je níet voor hebt gekozen, als een overijverige ober die een intiem gesprek onderbreekt om te vragen of ‘alles naar wens is’. Donder op!

Zo’n bemoeial is erg, maar erger vind ik het idee dat Spotify als vervanger kan dienen van de muziek waarmee ik een strikt persoonlijke relatie heb opgebouwd. In die la met cd’s zag ik mijn halve leven voorbijkomen: oude liefdes, oude vakanties, oude feesten. Die muziek liet me zien wie ik ben geweest en dus ook benDat lijkt me in tijden van globalisering nou net dat beetje identiteitsherstel dat we kunnen gebruiken. Want rondzwerven op een oeverloze oceaan is prachtig, maar alleen als je terug kunt naar een stuk land dat herinnert aan jouw geschiedenis, jouw huis, jouw dierbare spullen.

Zo werkt dat ook met de boekenkast. Die laat zien wat ík heb gelezen en overdacht, wat me aan het lachen heeft gemaakt en ontroerd. “Erg hè? Dat Jet van Maerle dan doodgaat! Net op haar zeventiende verjaardag!” Zonder die ruggetjes vergeet je zoiets. Wij zijn niet ons brein, wij zijn onze muziek­verzame­ling – en onze boekenkast.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden