Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wie over eigen kinderen schrijft, is een gewaarschuwd auteur

Opinie

Adri Vermaat

Adri Vermaat © Maartje Geels
column

Kan een columnist of redacteur van Trouw frank en vrij over eigen kinderen schrijven en wie draagt journalistiek-ethisch en opvoedkundig hiervoor verantwoordelijkheid?

Verscheidene lezers storen zich in Trouw aan ‘ik-verhalen’ en columns waarin auteurs hun minderjarige kinderen opvoeren. Ze vinden dat opvoedkundig onjuist omdat het verwaarlozing van het kind in de hand zou kunnen werken. Ook wijzen lezers op vormen van ongelijkheid: de jongsten ontdekken pas in later stadium dat over hen is geschreven.

Lees verder na de advertentie

Pubers zijn eerder op de hoogte van de schrijfsels van een ouder, maar ook zij moeten afwachten in welke vorm en inhoud de aandacht op hen is gevestigd. Die vorm kan spottend zijn, hilarisch, vrolijk of droevig. De inhoud mild, krenkend, plagend, liefdevol, kinderachtig, overdreven. Onschuldig misschien voor de auteur maar misschien fout voor het kind. Het geeft aan dat de auteur die in de krant over zijn kind schrijft, zich op glad ijs beweegt.

Psychische schade

Trouw kan nu en later wel door kinderen bevraagd worden waarom de krant ooit toestond dat hun ouder over hen schreef, zonder dat ze zelf konden overzien wat hiervan de gevolgen zouden kunnen zijn, waarschuwt een lezer. Hij en anderen wijzen op de mogelijkheid van psychische schade of ander nadeel voor kinderen. Bijvoorbeeld dat zij zich rigoureus afzetten tegen hun schrijvende ouder, dat zij zich voor vrienden generen, dat zij ‘thuis’ als onveilig ervaren, het risico lopen te worden gepest. 

Aangezien hun ouder het artikel of column onder eigen naam schrijft, zijn ze via sociale media soms ook makkelijk herleidbaar. ‘Trouw heeft kennis van wat gebeurt en heeft dus verantwoordelijkheid’, concludeert briefschrijver die zich afvraagt waarom de krant journalisten toestaat over hun kinderen te schrijven. De belangrijkste overweging van de hoofdredactie om hierin niet mee te gaan is dat de krant niet voor ouders gaat bepalen wat zij voor hun kinderen aan publiciteit willen. Met het noemen van hun namen is de redactie overigens al langer zuinig.

Het is een misverstand te veronderstellen dat ‘ik-verhalen’ of columns, waarin  kinderen worden opgevoerd, onbesproken de krant halen. Zo laat een van de Trouw-columnisten een pedagogisch professional over de stukjes waken om  ook anderen ervan te overtuigen dat ze niet schadelijk kunnen zijn voor de kinderen. Columnisten bespreken gevoeligheden soms ook vertrouwelijk met een redacteur. 

Pedagogisch

Datzelfde geldt voor de journalist die een ‘Ik-verhaal’ voorbereidt. Is het verstandig, wie is erbij gebaat om slechte schoolprestaties van ‘zijn’ kind wereldkundig te maken door die in de krant uit te venten. Zo is het ook met een sterfgeval die in kinderkring verdriet oproept, een scheiding, een vorm van verslaving. 

Er kleven risico's aan het schrijven over eigen kroost. Dat niet alles voor breed publiek geschikt is, is tegelijk voor (eind)redacteuren én columnisten nauwelijks punt van discussie. De hoofdredactie wijst daarnaast nog eens op de vrijheid van columnisten. Gezond verstand, kritisch redactioneel vermogen en gevoel voor juiste verhoudingen, geven mij niet de indruk dat met deze journalistiek iets mis is. 

Dat gevoel wordt versterkt doordat geen klacht een specifiek voorval omvat dat als schadelijk voor het kind wordt verondersteld. De klachten zijn puur van pedagogische aard met als kern: ‘Is het verstandig om over eigen kinderen te schrijven’? 

Het kan, gebeurt en blijft  binnen de journalistieke grenzen. De krant schrijft bovendien veel over opvoeding en onderwijs. Dat wordt wel erg moeilijk als kinderen daarbij geheel buiten de kolommen zouden blijven. De redactie is geen schoolmeester en evenmin opvoeder. Ze neemt haar journalistieke verantwoordelijkheid, zoals columnisten en schrijvers van ‘ik-verhalen’ hun verantwoordelijkheid als opvoeders nemen.

Ombudsman Adri Vermaat van Trouw bespreekt journalistieke dilemma’s en kijkt kritisch naar de werkwijze van de redactie. Zijn eerdere artikelen leest u hier. Reageren? Stuur een mail aan ombudsman@trouw.nl. 

Deel dit artikel