ColumnSylvain Ephimenco

Wie ben ik om vanuit mijn veilige positie te oordelen over de beslissing van de NPO?

In de journalistiek is zwichten voor dreigementen een rode lijn. Ook wanneer de dreigementen van gewelddadige aard zijn, is het een eer om te blijven publiceren of uitzenden. Maar is dat ook een plicht die je anderen kunt opleggen?

Ik kan me heel goed vinden in het Trouw-commentaar dat gisteren over de zelfcensuur van de NPO handelde. De omroep besloot het radioprogramma ‘Ramadan Late Night’ stop te zetten ­wegens doodsbedreigingen aan het adres van zijn dj. Wel had de NPO lijfwachten ingehuurd om verschillende personeelsleden te beschermen. Zeker, het schrappen van een programma, een reportage of cartoon wegens bedreigingen is een knieval voor terreur. Een nederlaag waar je in dit metier meestal niet trots op kunt zijn. Maar de uitroeiing van bijna de gehele redactie van Charlie Hebdo vijf jaar geleden, heeft me aan het denken gezet. Ik weet uiteraard niet of van de acht redactieleden die slachtoffers werden van de massamoord, sommigen de beroepsethiek boven hun leven zouden hebben verkozen als ze vooraf voor die keus waren gesteld. Maar het lijkt me niet aannemelijk.

Hoewel ik, nogmaals, de stelling in het commentaar onderschrijf, ben ik voorzichtiger als het om ­andermans veiligheid gaat. Wie ben ik, vraag ik me af, om vanuit mijn veilige positie van tikkende columnist de beslissing van de NPO te veroordelen? De omroep moet garant staan voor de veiligheid van zijn personeel en is als enige in staat de situatie te beoordelen.

De veiligheid van homo’s is niet bijster toegenomen

Laat ik een ander pad nemen. Drie jaar geleden in Arnhem werd een homostel op straat in elkaar geslagen, omdat beide mannen hand in hand liepen. De verontwaardiging hierover was enorm. Presentatrice Barbara Barend lanceerde toen de actie ‘Alle mannen hand in hand’ als teken van solidariteit met de slachtoffers, maar ook als signaal tegen onverdraagzaamheid. Het leverde een serie mooie foto’s van beroemdheden hand in hand ­lopend, met als eerste koppel de D66’ers Alexander Pechtold en Wouter Koolmees. Het was inderdaad een sympathieke actie, maar deze duurde niet langer dan de tijd die nodig is om een paar foto’s te schieten. De veiligheid van homo’s is in sommige steden niet bijster toegenomen in die drie jaar.

Gisteren werd bekend dat twee mannen die hand in hand liepen in Amsterdam door een groep jongeren werden aangevallen. Eén van mannen werd volgens zijn advocaat tegen de grond geschopt. Bijzonder aan dit verhaal is dat deze twee homo’s dezelfde zijn die vorige maand, ook in Amsterdam, door jongeren waren belaagd en bespuugd omdat ze toen hand in hand liepen. Omdat het voorval gefilmd werd, kreeg het veel aandacht. Ik vind dit ­moedig van deze mannen. Maar moet ik dan schrijven dat ze niet voor straatterreur moeten zwichten en vooral hand in hand moeten blijven ­lopen? Het lijkt me ­beter om ze te waarschuwen: ze moeten eerst goed beseffen dat de tolerantiegraad in de samenleving en de stad Amsterdam is afgenomen. Pas dan kunnen ze in alle vrijheid zelf een beslissing nemen.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden