Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Welke niet opvulbare leegte zullen onze vaders achterlaten?

Opinie

Sylvain Ephimenco

© Trouw
Column

De gebeurtenissen van afgelopen weekend hadden plots geen grip op mij. Ze gleden langs mijn gedachten als regendruppels langs een raam. 

En zelfs dat gepantserde konvooi naar het Noorden kon me niet ertoe verleiden om Het Bestand rond Weet-Je-Wel te schenden. Maar wat moet een columnist doen als hij voor zijn dodelijke waterpistool zonder munitiën komt te staan? Deze dinsdagcolumn is ook niet zoals gebruikelijk op maandag geschreven, maar een dag eerder. Gisteren was ik op reis. Op weg naar een Zuid-Frans ziekenhuis waar de gezondheidstoestand van mijn vader is verslechterd.

Lees verder na de advertentie

Wat wel mijn aandacht trok afgelopen zaterdag was het plaatje met tekst dat mijn Italiaanse vriend Luigi op zijn Facebook-tijdlijn had gezet. Luigi is een ingetogen man die zijn gevoelens doorgaans achter een onbewogen gezicht goed verborgen weet te houden. Daarom pasten de foto en die tranentrekkende tekst, die op de rand van kitscherigheid balanceerde, niet echt bij hem. Je zag op die prent alleen twee gerimpelde handen, anoniem en eenzaam, die om een wandelstok waren gesloten. De kommaloze tekst in het Italiaans was van een kinderlijke eenvoud maar klonk ook als een waarschuwing en een dreigement tegelijk: “Heb je vader altijd lief omdat je maar één papa hebt en wanneer hij er niet meer zal zijn zal hij een leegte achterlaten die niemand meer zal kunnen opvullen.” 

Kitsch en drama zijn Italianen niet vreemd. Zondag zag ik op Rai Uno een vrouw in een studio minutenlang huilen terwijl de brief die ze aan haar gearresteerde zoon had geschreven, werd voorgelezen. Haar tranen werden vakkundig door lenzen opgevangen terwijl als achtergrondmuziek een piano tergend langzaam speelde. Goedkope emoties, zou men kunnen denken, turend vanaf de noordelijke oevers van het Koninkrijk aan Zee. Maar soms zijn het juist die tranen in close-up en die kinderlijke teksten op gerimpelde huid geplakt, die je diep raken. Zoals de geregisseerde tranen van Máxima tijdens haar huwelijksceremonie, miljoenen Nederlanders ontroerden.

Terwijl moeder nog sliep, was deze vader in de weer voor zijn drie kinderen. Jaar in, jaar uit.

Welke niet opvulbare leegte zullen onze vaders achterlaten? Een holle ruimte vol gefluister, geuren en geluiden. Ongrijpbare herinneringen met vergeelde rand. Bij mij zou in die leegte een ereplaats voor het ochtendritueel zijn gereserveerd dat van mijn kindertijd tot aan mijn adolescentie heeft geduurd. De schaduw van deze vader in het halfduister die stipt in je slaapkamer verscheen om de luiken open te duwen. Ja, school kan niet wachten. Buiten heerste nog de inktzwarte winter. Binnen kwamen de walmen van verse koffie je tegemoet. Deze vader was onvermoeibaar in zijn zorgzame regelmaat. Niet alleen dampte de koffie op de keukentafel al, maar ook de sneetjes stokbrood waren al door hem met roomboter gesmeerd. En terwijl moeder nog sliep was deze vader in de weer voor zijn drie kinderen. Jaar in, jaar uit. Nooit ziek, altijd present voor een ochtendritueel waarvan ik vermoed dat het hem een grote voldoening gaf. Overigens heeft het Italiaans voor ‘leegte’ een helder klinkend woord: ‘vuoto’.

Lees hier meer columns van Sylvain Ephimenco


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Terwijl moeder nog sliep, was deze vader in de weer voor zijn drie kinderen. Jaar in, jaar uit.