Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

Weleens last van angstvisioenen ­gehad?

Weleens last van angstvisioenen ­gehad? Het overkwam me nadat ik zondagavond op tv-zender Rai 2 het programma ‘Che tempo che fa’ had gezien, met als hoofdgast Romano Prodi, tussen 1999 en 2004 voorzitter van de Europese Commissie. Plots werd ik als door een zandstorm opgezogen en naar hartje zomer 2020 ­getransporteerd. Eindelijk was het coronavirus ­gevloerd en horden Nederlanders met overgewicht kwamen hun huizen uit. Na drie maanden opsluiting keken ze met afgrijzen naar de grijze hemel van een verregende Hollandse zomer en smeekten om verlossing. Massaal zag ik ze in hun auto’s en campers springen of op Schiphol lange rijen vormen voor de vertrekbalies. 

Nu de binnengrenzen van de EU weer opengingen, moest er nog eentje worden geslecht: de knoflookgrens. In de fantasie van de noordelijke vox populi scheidt deze virtuele demarcatielijn Europa in twee delen: boven heerst discipline, efficiëntie en winst, beneden vindt men ­chaos, desorganisatie en gemakzucht. Maar ook terrasjes, prosecco, tapas met rioja, zon en stranden. In mijn visioen zag ik stoeten gele nummerborden racen richting de ­Algarve, het Gardameer of de Costa del Sol. Zodra de Portugese, Italiaanse of Spaanse grens was gepasseerd, werden de Nederlandse voertuigen door woedende autochtonen op een regen van rotte eieren en beschimmelde pomodori getrakteerd. Als die Nederlandse auto­mobilisten vervolgens moesten stoppen om te tanken of te plassen, werden diepe krassen in hun auto’s gekerfd en de banden doorgeprikt. Wie op een vliegtuig was gesprongen en in zijn hotel arriveerde, kon geen oog meer dichtdoen: iedere nacht concerten van potten en pannen met de kreet ‘Olanda eruit!’

Egocentrische Hollanders

Ach, ik ben natuurlijk een angstig typetje. Zuid-Europeanen zijn nette burgers en leven deels van het toerisme. Mijn angstvisioen kwam door Romano Prodi, de meest Europagezinde politicus uit Italië. Op tv lanceerde hij zondag een harde aanval op die egocentrische Hollanders, die iedere vorm van solidariteit met door het virus getroffen landen in Zuid-Europa torpederen: “Maar die Nederlanders moeten wel begrijpen: aan wie kunnen ze straks hun tulpen verkopen? Of gaan ze alleen chrysanten produceren?” (Deze bloemen worden in begraafplaatsen van zuidelijke landen op graven gelegd).

Een amper verholen dreiging: met 94 miljard ­euro is Nederland het tweede exportland van agrarische producten in de wereld. Eerder zei Prodi op de Italiaanse radio: “Het spel is altijd hetzelfde: Nederland valt aan en Duitsland volgt.” Eerder typeerde de Portugese premier Antonio Costa de blokkade van Europese noodhulp door minister Hoekstra van financiën als ‘walgelijk en indruisend tegen de Europese gedachte’. Nederlanders hebben een positief zelfbeeld: solidair, behulpzaam, open voor de ander. In Europa zijn de meningen nogal verdeeld over die gierige marktkoopmannen. Mocht mijn visioen toch kloppen, dan zijn er nog genoeg plekken op de campings van Groenland en de stranden rond Reykjavik.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden