Column

Weglopen

Het is mij ook weleens overkomen. Ik zat op een of ander afscheidsetentje naast het nieuw aantredende commisielid. Er waren al speeches geweest en her en der zat men uit te buiken. Mijn tafeldame en ik waren in een vredige, opbouwende conversatie verwikkeld, had ik de indruk. Koetjes. Kalfjes. Opeens stond ze op. Naar de wc, dacht ik.

Dat kan. Zoiets hoef je niet ruim van te voren aan te kondigen, het kan je overvallen. Of misschien moest ze even telefoneren met de babysit. Maar even later gonsde het aan tafel. Mijn tafeldame was al een tijdje weg. 'Wat heb je gedaan? Wat heb je gezegd?', vroegen ze me, 'Mieke zit buiten te huilen!' Ik stamelde dat ik van niks wist.

Zo gaat het dus, je hebt de verkeerde snaar geraakt, of misschien wel al die tijd verkeerd zitten tokkelen en opeens is de maat vol. 'Zelfs hij op wien ik heb vertrouwd, Mijn vree en disgenoot, Verhief zijn hiel, en sloeg mij fier en stout, Terwijl hij at mijn brood'. Psalm 41 Statenvertaling.

Van tafel weglopen, opeens met iets ophouden is een buitengewoon sterk effect, het familiefeestje is bedorven, iedereen perplex want tante Nel heeft opeens met de deuren geslagen en geroepen 'Ik haat jullie allemaal'. Dit kabinet begon er al mee. Ab Klink.

Hield het ineens niet meer vol om naast Geert Wilders te zitten. We merkten het pas toen het al te laat was, want ook toen heerste de achterkamertjespolitiek. Maar daar kwam Ab naar buiten en zei dat hij er niet langer in geloofde. 'Ik heb al die tijd naast hem gezeten', hoorden we Geert Wilders verontwaardigd, maar ook onthutst zeggen.

Alsof dat iets garandeert. Hoeveel galadiners, hoeveel bruiloftsmaaltijden zullen er in de wereldgeschiedenis niet gehouden zijn waarop iemand aanzat die het liefst schreeuwend en molenwiekend was weggelopen?

Dat het niet iedere keer gebeurt, heeft allicht iets met beschaving te maken, maar soms breekt de natuur door de maatschappelijke afspraken heen en loopt het mis.

Nu blijkt dat Geert Wilders in het geheim van Ab Klink, die ontrouwe disgenoot van weleer, een en ander heeft opgestoken. Namelijk dat je op het moment suprême altijd nog de benen kunt nemen. Zoals in 'The Graduate' Ann Bancroft er voor het altaar toch nog ineens met Dustin Hoffman vandoor gaat. Je zag de onthutste gezichten van Rutte en Verhagen, nog nauwelijks bekomen van Wilders' plotselinge eclips.

'De wil ontbrak. Hij heeft ons in de steek gelaten', jammerden ze. Verhagen zette nog even aan: 'Hij heeft het Nederlandse volk in de steek gelaten'. Nou nou, tut tut, dacht ik, spreek voor jezelf, ik voel me helemaal niet in de steek gelaten hoor, integendeel.

Typ intussen maar eens 'loopt weg' in op Google en tel: Gert Jan Verbeek loopt weg van interview. Bobby Brown loopt weg bij herdenking Whitney Houston. Belgische Groenen-politicus loopt weg uit talkshow. Boze bankier loopt weg bij Goldman.

Syrische gezant loopt weg bij VN-overleg. Sir Alex Ferguson loopt weg bij interview. Advocaat Mohammed Enait loopt weg bij 'Pauw & Witteman'. En dan zijn er nog tweehonderdduizend hits. Weglopen is zo te zien een heel gewone maatschappelijke bezigheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden