Beeld Trouw

ColumnStevo Akkerman

We zouden Mark Rutte op onze kinderen laten passen en dat is veelzeggend

Het is niet uit eigen­belang, maar de meest intrigerende vraag in het onderzoek naar onze politieke voorlieden (Trouw, 10 oktober) vond ik deze: wie zou u op uw kinderen ­laten passen? Lilian Marijnissen en Gert-Jan Segers deelden de eerste plaats (61 procent ziet hen graag ­komen), maar mochten zij bezet zijn, dan is Mark Rutte ook welkom (59 procent). Thierry Baudet bungelde ver onderaan (14 procent), nog ­onder Geert Wilders: 23 procent.

De verbeelding schiet hier gemakkelijk op hol. Wie zou de kleintjes voorlezen uit eigen werk, wie rondjes rennen om de salontafel, wie begint over een grote boze wolf, wie durft een gekkebekkenwedstrijd aan, en wie pakt het snoep af dat de kinderen uit het bovenste keukenkastje hebben weten te graaien?

Je kunt het moeilijk politieke kwesties noemen, en toch geloof ik dat de ‘oppas’-vraag niet alleen maar lollig is. Uit de antwoorden blijkt iets van het vertrouwen dat burgers in politici hebben, misschien nog wel meer dan wanneer je daar rechtstreeks naar vraagt. Sommige mensen worden boos als je de persoonlijke eigenschappen van een politicus prijst. Ik heb eens geschreven dat het me gewoon niet lukte een hekel aan Mark Rutte te krijgen, ondanks allerlei bezwaren tegen zijn beleid. Nou, dat was helemaal verkeerd en naïef. De premier mocht nog zo lekker ongedwongen door Den Haag fietsen – dat had ik genoemd – het maakte hem niet minder verantwoordelijk voor dit en voor dat en voor zus en voor zo.

De persoon doet ertoe

Natuurlijk: een aardig iemand kan de slechtste beslissingen nemen en een onaardig iemand de beste. Maar dat wil niet zeggen dat de persoon van de leider er niet toe doet. Het ­besturen van een land vraagt niet alleen om de juiste inhoudelijke afwegingen, maar ook om het talent om mensen mee te krijgen. In het kabinet, in de Kamer en in de maatschappij. En als Rutte na tien jaar premierschap wordt gezien als een staatsman, zoals het onderzoek van I&O Research uitwees, dan is dat vooral een beloning voor dat deel van zijn functioneren; de man die de grootste tegenstellingen weet te verzoenen en zo boven alles uitstijgt. Kritiek ketst als vanzelf van hem af en in zijn schaduw is nauwelijks leven mogelijk: wie bij hem in de coalitie stapt, komt daar gekneusd en gedeukt weer uit, wie hem binnen zijn eigen partij zou kunnen opvolgen, verdwijnt vroeg of laat uit beeld.

Intussen blijft Rutte bij al zijn ongedwongenheid iets van een raadsel, en hetzelfde geldt voor zijn politieke succes. Staatsman dankzij corona? Maar zo goed gaat het toch helemaal niet? En is hij de grote verbinder? Dan toch vooral door de verschillen te maskeren. Nederland is een ‘diep-socialistisch land’, zegt hij sinds kort, maar hij voerde een harde neo-liberale politiek. De Volkskrant publiceerde zaterdag een stuk over het verband tussen geboorteplek en inkomensperspectief. Waarom blijven sommige gebieden zo achter? Welnu, de armste delen van het land worden niet meer gesteund, de rijkste worden juist versterkt.

Het lijkt me de perfecte samenvatting van tien jaar Mark Rutte, een heel goede bestuurder. Maar welke kant rijdt hij op?

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden