Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

We zijn hartstikke goed in niet meedoen aan het WK

Opinie

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
column

Heerlijk, een land te zijn als Noorwegen, Finland, Tsjechië. De Baltische staten, San Marino. Chili, Nieuw-Zeeland, de Solomons-eilanden. Geen zorgen. Achteruithangend in je stoel, zien wat er allemaal voorbijkomt. Stilte, genieten.

Ik wist niet dat het zo weldadig kon zijn. Een soort zen haast. Je komt geheel en al tot jezelf, de kern, want er is niets anders. Geen haast om op tijd thuis te zijn en je te verbijten in de file, geen afspraken afzeggen omdat je echt niet kán. Soms even wandelen door zonnige lanen, langs tuinen waarin mensen fluitend grasmaaien, of bedenken wat je vanavond eens zult doen, naar de film misschien of een barbecue, of gewoon thuisblijven, ook gezellig.

Lees verder na de advertentie

Oh, ik kijk heus wel zo nu en dan, als het zo uitkomt, maar zonder dat monomane, dat geobsedeerde, dat gevoel dat er iets van jezelf op het spel staat. Of dat het de komende tijd met de economie neerwaarts zal gaan, zoals in Duitsland, of dat de brexit wellicht harder zal worden, zoals in Engeland, of gewoon dat je toch echt wel wat voorstelt in de wereld, zoals in België. Kan mij het schelen, Kroatië of Engeland...

We waren er al op voorbereid, op het gevoel, al maanden wisten we dat het zou komen maar nu het er ook in de praktijk is, en voor mijn gevoel is het een blauw gevoel, een gevoel van open lucht, niet dat benauwde en benauwende oranje, nu weet je alsnog niet wat je overkomt.

Kaasklompen

Een land waar vlaggen alleen maar betekenen dat er iemand geslaagd is, niks nationaals maar iets persoonlijks en intiems. Geen natie met een gemeenschappelijk doel en een minister-president op de tribune maar gewoon onszelf, thuis. We waren het de laatste jaren haast vergeten om een klein land te zijn. Als je in het buitenland vertelde dat je Nederlander was, zei er altijd wel iemand Kroif of Goelit. En zat het helemaal tegen dan hoorde je Hiddink of Vangaal. Dat alles doet er niet meer toe. Straks wordt Engeland of Frankrijk, of wie weet België of Kroatië wereldkampioen en dan zal er niks veranderen. Ik kan niet wachten!

Opeens voel je weer hoe we bedoeld waren, rustig en beschouwelijk, zonder kaasklompen of oranje vlechten. Twee jaar geleden konden we er al een beetje op oefenen, dan volgt nu de uitvoering van het masterplan: terug te keren naar onze oorspronkelijke staat. Beetje wielrennen zus misschien, beetje tennissen daar, vierde plaats op de honderd meter maar niks bijzonders. Geen uitblinker willen zijn. Zesjescultuur als je het lelijk wilt zeggen. Nou vooruit zeven: vrij goed. En straks Frankrijk-België. Nou ik zie wel hoor.

Eigenlijk precies wat Immanuel Kant zei over de wijze waarop wij het schone ondergaan: Interesseloses Wohlgefallen. Belangeloos genieten zonder dat waarvan je geniet te begeren. Het WK als de Mona Lisa, als een pianoconcert van Mozart. Ik wist niet dat het mogelijk was maar we blijken het gewoon te kunnen: niet deel te nemen, en dat inmiddels al een dikke twee weken lang. We zijn er goed in. Het is onze jongste, herontdekte volkseigenschap. Een zegen.

Deel dit artikel