Column

'We voegen ons naar een systeem dat botst met het gemeenschappelijk belang'

Marjolijn van Heemstra. Beeld Jörgen Caris

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is.

Vraag en aanbod, dat is het enige wat ik me herinner van de lessen economie op school. Twee snijdende lijnen die elkaar kruisen waar consument en producent elkaar vinden. Of zoiets. Ik heb eerlijk gezegd nooit goed opgelet.

Eigenlijk herinner ik me vooral de docent die de lijnen voor ons op het bord tekende, meneer Toussaint, een serieuze man met gigantische bakkebaarden en geruite overhemden met wie ik altijd een beetje medelijden had, omdat hij dag in dag uit die saaie strepen moest trekken voor een ongeïnteresseerd publiek. Steeds als zijn vriendelijk vermoeide blik de mijne kruiste, nam ik me voor interesse te veinzen, maar veel verder dan dat voornemen kwam ik nooit.

Had ik maar beter opgelet.

Met alleen maar vraag en aanbod kom ik er niet uit. De dingen worden al aangeboden voor ik erom kan vragen, voor ik zelfs weet dat ik überhaupt een vraag heb.

Google een palm en de advertenties voor zonnereizen vullen je scherm. Aanbod, na aanbod. En de vraag die ik bijvoorbeeld onze lokale Jumbo voorleg (hallo, hallo, hier de buurtpositivo, kunnen jullie overwegen biologisch afbreekbare luiers te verkopen? Ik beloof elke week een pak mee te nemen, deze buurt barst van de baby’s, dat wordt een gegarandeerd succes, enzovoort) wordt vakkundig genegeerd. Hartelijk dank voor uw verzoek en dan iets over leuk dat u meedenkt en vervolgens hoor ik nooit meer iets.

Volstrekt begrijpelijk, voor één luierconsument gooi je het assortiment niet om. Maar het blijft me verbazen hoe makkelijk we ons voegen naar een systeem dat op zo veel manieren botst met het gemeenschappelijk belang en dat van toekomstige generaties. En met ‘we’ bedoel ik eigenlijk gewoon mezelf, luie consument die na één afwijzend mailtje afdruipt. En misschien bedoel ik ook wel de jongen achter de kassa van diezelfde Jumbo met wie ik verzeild raakte in een gesprek over schildpadden en plastic. Hij had in een documentaire gezien hoe de dieren vergroeid raken met plastic in de oceaan en dat vond hij vreselijk zielig. Hij zuchtte er dramatisch bij en vroeg daarna of ik mijn bonen niet liever in een plastic zakje mee naar huis nam dan zo los in mijn tas. Sorry, zei hij, maar ik ben verplicht dat te vragen. Volstrekt begrijpelijk, allemaal volstrekt begrijpelijk. Zo begrijpelijk als twee haakse lijnen die elkaar ergens kruisen.

Ik heb er natuurlijk de ballen verstand van, maar ik geloof toch dat ik een lijntje mis in dat overzicht dat meneer Toussaint voor ons tekende. De factor verantwoordelijkheid.

Tussen baby en barricade: Marjolijn van Heemstra onderzoekt elke week hoe ze in de wereld staat sinds ze twee zoons heeft. Lees hier al haar columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden