null Beeld

Koers houdenTrea van Vliet

We regelden een keyboard en muziekles met onverwachte gevolgen

Er is een concert in het huis van mijn vader en samen met hem zit ik op de eerste rij. Mijn vader, die dit jaar erg achteruit is gegaan, zit in een rolstoel. En hij heeft het te kwaad, met al die muziek. En met de aandacht die hij krijgt van de bandleider.

Dit alles heeft een voorgeschiedenis.

Sinds ik ook in Zeeland woon, zing ik in een band. Toen ik mijn vader eens meenam naar een optreden, en hij in de pauze even op het keyboard van de toetsenist mocht spelen, zag ik iets in hem opleven wat ik nog kende van vroeger. Mijn opa en oma hadden thuis een elektronisch orgel en als we daar op zondag waren, bedelden mijn nichtjes bij mijn vader om toppophits. “Ome Henk, speel Racey eens!” Mijn vader, nooit les gehad, sloeg dan zoekend een paar toetsen aan om vervolgens zo uit zijn hoofd die liedjes te spelen. Hij deed dat staand en dansend, het staat op mijn netvlies gebrand. En een glimp daarvan zag ik toen ik hem met dat keyboard in de weer zag. In zijn ogen dan, want staan en dansen is er niet meer bij.

We regelden een keyboard en muziekles, met onverwachte gevolgen.

De muziekdocent werd een vriend die mijn vaders wereld groter maakte. Met uitstapjes naar het Veerse meer en met appeltaart. Het belangrijkste echter is dat mijn onderkoelde vader, die zichzelf naar eigen zeggen “een egaal humeur” heeft aangemeten, die nooit gevoelens toont, die grotendeels gereguleerd wordt door lamleggende medicatie, ontzettend raakbaar blijkt te zijn. Regelmatig schieten de tranen in zijn ogen als hij muziek maakt. Of als hij vertelt over zijn lievelingsnummers. Of als ik een liedje meezing als hij speelt.

En nu zitten we samen bij dit concert, georganiseerd door de muziekdocent. Die leidt een band met verstandelijk gehandicapten, die verrassend goede gangmakers zijn. Het is bloedheet in het volgepropte zaaltje en terwijl mijn vader huilt bij liedjes als Ome Jan, staat het personeel te dansen op de gang. En als even later Cent Mille Chansons klinkt, huilt mijn vader alweer. Ik doe natuurlijk met hem mee, zo vader zo dochter.

Maar bovenal geniet ik zo enorm…

In een wereld waarin we al bijna twee jaar verondersteld worden te denken dat ‘geen corona krijgen’ het enige is dat telt, is dit een verademing. En een herinnering aan waar het eigenlijk om gaat.

Na afloop komt de muziekdocent op mijn vader af. Mijn vader schiet weer vol maar neemt daarna snel zijn mannen-onder-elkaarhouding aan. Hij vertelt dat hij professionele geluidsinstallaties op het oog heeft voor op zijn boten die hij binnenkort even gaat aanschaffen.

Ik glimlach.

Alles gaat voorbij, en sommige dingen blijven.

Trea van Vliet schrijft de komende zes weken een column over haar vader. Hij verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden