null Beeld

OpinieCommentaar

We moeten niet nog zestig jaar wachten tot de loonkloof gedicht is

Er blijkt in Nederland nog steeds sprake van een onverklaarbare, ongelijke behandeling van mannen en vrouwen op de werkvloer. Waarom lukt het niet om meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven te krijgen? En waarom blijft de ongelijke beloning tussen mannen en vrouwen in stand, zelfs wanneer ze exact dezelfde opleiding en werkervaring hebben?

Dit heeft niet alleen met het parttime werk van vrouwen te maken. Het gaat hier ook om een diepgewortelde cultuur, die ervoor zorgt dat mannen tijdens hun loopbaan makkelijker carrière maken en sneller loonsverhoging krijgen. Nederland kent al sinds 1980 de Wet gelijke behandeling mannen en vrouwen. Maar ruim veertig jaar later moet helaas de conclusie worden getrokken dat het met de gelijke behandeling niet vanzelf goedkomt. Er is meer dwang nodig.

Dat gaf zelfs de recent overleden werkgeversvoorman Hans de Boer toe, bij zijn vertrek bij VNO-NCW vorig jaar. De Boer was zijn hele loopbaan tegen een vrouwenquotum en deed een moreel beroep op het bedrijfsleven om meer vrouwen aan de top te benoemen. Uiteindelijk moest hij toegeven dat dit appèl geen effect had gehad. Hij erkende dat er geen andere mogelijkheid was dan een vrouwenquotum. Inmiddels heeft ook CDA-lijsttrekker Wopke Hoekstra zich voor een vrouwenquotum uitgesproken.

Een hardere hand is nodig

Een hardere hand is ook nodig bij het hardnekkige verschijnsel van ongelijke beloning voor gelijk werk. Er zijn goede intenties, wetten over gelijke behandeling uit de vorige eeuw, en allerlei aanmoedigingen vanuit de overheid. In het bedrijfsleven verdienen vrouwen nog steeds gemiddeld 19 procent minder en bij de overheid 10 procent. Als dit cijfer wordt gecorrigeerd voor parttime-werkenden, dan verdienen vrouwen nog steeds 7 procent minder in het bedrijfsleven.

De loonkloof krimpt wel, maar in een tempo dat maakt dat die pas over zestig jaar is gedicht. Daarom is er nu een initiatiefwet die werkgevers meer wil dwingen. Vier Kamerleden van PvdA, GroenLinks, SP en 50Plus introduceren daarin de omgekeerde bewijslast, naar IJslands voorbeeld. Werkgevers moeten aantonen dat ze niet discrimineren door jaarlijks overzichtelijk te maken dat ze gelijk werk gelijk belonen.

Helaas werd deze initiatiefwet vorige week niet Kamerbreed omarmd. Nota bene twee vrouwelijke Kamerleden in dit debat, Judith Tielen van de VVD en Hilde Palland van het CDA, wierpen zich op als de hoeders van de status quo. De administratieve lasten zouden stijgen, en was het voorstel wel proportioneel of effectief? Kon niet nog eens worden overlegd met werkgevers, of nog eens een actieplan gestart? Deze argumenten zijn grijsgedraaide platen en laten zien hoe diep cultureel bepaald de ongelijke behandeling nog is.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden