Column Stevo Akkerman

We kunnen de IS-kinderen niet laten stikken, ook al komt ons dat goed uit

Er is een uitspraak van de Amerikaanse publicist H.L. Mencken die ik hier weleens eerder heb geciteerd en die zo raak is dat hij eigenlijk elke week in de herhaling zou kunnen: “Voor elk complex probleem bestaat een antwoord dat helder is, eenvoudig en fout”. Die woorden schoten me weer te binnen bij de discussie over het terughalen van de kinderen van IS-strijders. De rechter heeft gelast dat de staat moet proberen 56 Nederlandse kinderen terug te halen uit Syrië, in de wetenschap dat dat ook de weg opent voor de moeders, en wie weet uiteindelijk ook de vaders. Het kabinet besloot gisteren in beroep te gaan, dus we zijn nog niet van deze kwestie af, maar dat zou toch al niet het geval zijn geweest: dit is zo controversieel dat de gemoederen nog wel even verhit zullen blijven.

Terwijl het zo simpel is: laat ze lekker verrekken daar. Hadden ze zich maar niet bij de moordmachine van IS moeten aansluiten. En de kinderen dan? Die hebben er toch niet om gevraagd in een kalifaat op te groeien? Nee, maar dat is de verantwoordelijkheid van hun ouders, niet van de staat. Keuzes hebben gevolgen, dat hadden ze kunnen weten. Binnen de coalitie wordt dit standpunt verwoord door VVD en CDA. “Wij willen deze kinderen niet terug. En hun ouders al helemaal niet”, verklaarde VVD-Kamerlid Dilan Yesilgöz, die eerder al bereid bleek de doodstraf te accepteren voor Nederlandse IS’ers, als die in Irak berecht zouden worden. En CDA-collega Madeleine van Toorenburg vroeg het kabinet de ‘risicovolle uitspraak’ van de kortgedingrechter gewoon ‘niet uit te voeren’.

Ook kinderrechten zijn vastgelegd

Helder. Eenvoudig. En fout. De Nederlandse staat kan de zorgplicht voor Nederlandse kinderen niet van zich afschudden, ook niet als de ouders zich onverantwoordelijk gedragen: niet voor niets bestaat er de mogelijkheid mensen uit de ouderlijke macht te ontzetten. Willen VVD en CDA dit onderdeel van de rechtsstaat afschaffen, dan moeten ze verdragen opzeggen en wetten wijzigen, zoiets kan er niet even tussendoor gerommeld worden. Met reden: rechten, ook kinderrechten, zijn wettelijk vastgelegd om te voorkomen dat ze sneuvelen zodra ze niet goed uitkomen.

En ze komen niet goed uit, laten we eerlijk zijn. Wie zit te wachten op getraumatiseerde kinderen, blootgesteld – vooral als ze wat ouder zijn – aan IS-indoctrinatie? En toch vraagt onze moraal soms iets waar we niet op zitten te wachten; we kunnen deze kinderen niet laten stikken. Bovendien, want de zaken zijn natuurlijk nooit helder en eenvoudig, is het nog maar de vraag wat het meest risicovol is: Nederlandse kinderen laten opgroeien in ellendige Syrische kampen vol jihadistische invloeden en dan maar hopen dat ze nooit onze kant opkomen, of hen naar Nederland halen en begeleiden naar een normaal bestaan. Komen moeders mee? Vaders zelfs? Dan moeten die berecht worden, gestraft en vervolgens gemonitord.

Biedt dit garanties? Ik ben bang van niet. Maar het opzij schuiven van de rechtsstaat doet dat ook niet. En dat schaadt onszelf altijd.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden