CommentaarBelgië

Wat krijgt de regering in België voor elkaar?

Het was even wachten – 493 dagen om precies te zijn – maar eindelijk, eindelijk heeft België een nieuwe regering. Eentje die bestaat uit liefst zeven partijen, van diverse politiek-ideologische kleur. Er zitten socialisten in, liberalen, groenen en christen-democraten – en zo kreeg België dan uiteindelijk toch de ‘Vivaldi-coalitie’ (naar de Vier Jaargetijden) waar de allereerste formatiepogingen vorig jaar ook al op aanstuurden.

In de tussentijd gebeurde er heel veel – demissionair premier Charles Michel vertrok naar de EU en werd opgevolgd door de eerste vrouwelijke (interim)premier Sophie Wilmès; de corona-epidemie brak uit en de economie stortte in – maar aan de formatietafel was er vooral heel veel stagnatie. Tot vorige week gingen de onderhandelaars ruziënd over straat. Pas na enige dwang van de koning kwamen de zeven partijen uit­eindelijk tot een akkoord.

Hoe lang blijft het gevoel van fris- en fruitigheid hangen?

Dat akkoord is inhoudelijk mager, het is vooral de ­regering die aantreedt die de harten iets sneller doet kloppen. Alexander De Croo, de nieuwe premier namens de Vlaamse liberalen, stelde een ministersploeg samen waarmee hij eerdere feministische pleidooien (hij schreef er een boek over) kracht bijzette: België heeft nu meer vrouwelijke ministers dan mannelijke, en heeft in Petra De Sutter de eerste transgender minister in Europa. De groep is bovendien heel jong, met een gemiddelde leeftijd van 44.

Maar of dat gevoel van fris- en fruitigheid lang blijft hangen is zeer de vraag. Niets wijst erop dat de regering veel voor elkaar zal krijgen. Moeilijke beslissingen, bijvoorbeeld over het bestuurbaarder maken van het land, schuift de regering ver voor zich uit.

Intern zijn de verhoudingen misschien wel slechter dan ooit

Nu blijkt keer op keer dat België ook best wel door blijft functioneren zonder krachtig bestuur. De afgelopen 493 dagen stortte het land niet in, en ook een eerdere regeringsloze periode van 541 dagen (!) overleefde het zonder veel kleerscheuren. Maar het lijkt toch niet handig om daar op te speculeren. Want niet alleen is de crisis die van buiten komt nu buitengewoon diep, ook intern zijn de verhoudingen misschien wel slechter dan ooit. In Vlaanderen stemde de helft van de kiezers op populistisch (en separatistisch) rechts (de N-VA en Vlaams Belang), mensen die zich nu dus niet vertegenwoordigd zien in het landelijk bestuur.

De Croo, die zelf verantwoordelijk was voor het stranden van de allereerste Vivaldi-formatiepoging, zei bij het bekendmaken van het regeerakkoord dat de partijen in zijn regering onderling moeten samenwerken en respect voor elkaar moeten hebben. Dat is wel het allerminste wat hij voor elkaar zou moeten krijgen. Liever zou hij meer daadkracht moeten tonen, om zo het vertrouwen van de Belgen – niet in de laatste plaats van de Vlamingen – in de landelijke politiek weer een klein beetje te vergroten.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden