Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wat is het toch mooi als zo'n kantlijnsporter ineens tot leven komt

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels

Druilerige zaterdagmiddagen zijn het, van die dagen waarop het al vroeg donker wordt. Ik ben buiten het dorp, speel met klasgenoten op een boerderij. Laarzen vol zand, een broek zwaar en koud van de modder. Ik ben moe. Heb geen zin meer. Maar ik moet nog op de fiets naar huis.

Terwijl we spelen in de bosjes en de plassen, horen we de hele middag crossmotoren op de achtergrond. Huuuunghuuunghang. Hang hang. We besteden er geen aandacht aan. Daar, op die zelfgemaakte crossbaan verderop in het land, mogen we toch niet komen. Daar zijn de grote jongens bezig. Soms zien we ze even, op hun modderklonten rondslingerende motoren.

Lees verder na de advertentie

De grote jongens op de motoren interesseren me dan nog niet. Zonder helm zien ze er allemaal hetzelfde uit: pukkelige wangen en hoekige kaken met hier en daar wat puberpluis erop. Bij het naar huis fietsen kruipt het geluid van hun motoren via mijn vieze kleren omhoog om zich vast te bijten in mijn oren. Huuuunghuuunghang. De motoren klinken even drenzerig als ik me voel.

Pas als ik voor het tv-programma 'Holland Sport' werk, zie ik zo'n motor van dichtbij. Het is de crossmotor van Jeffrey Herlings zelf. Een 14-jarig mannetje is hij nog maar, en dat weekend heeft hij alle volwassen kerels op het Open Nederlands Kampioenschap alle hoeken van de baan laten zien.

Zo snel scheurt hij over de baan dat zijn tegenstanders het in slowmotion bekijken moeten om te zien en snappen wat hij doet

Presentator Wilfried de Jong wil zijn motor bekijken. Het brullen horen. Jeffrey heeft al meer bravoure dan we als redactie hadden durven dromen, maar vergeet de veiligheidspin. Die moet erin, in de motor, om het ding weer te starten en te laten grommen. Met een klein stemmetje geeft een beschaamde Jeffrey dat live in de uitzending toe. Start zijn motor alsnog. Huuunghuuung hang hang hang! De studio schudt en trilt.

Vanzelfsprekend blijf ik Jeffrey na die kennismaking vanaf de zijlijn volgen. Motorcross is geen grote sport, Jeffrey komt zelden verder dan een kortje in de kantlijn van de krant. Hij wint. Hij wint weer. En nog een keer. Hij breekt iets. Breekt nog wat. En nog een keer. En nu, nu is de kantlijnsporter wereldkampioen. "In de hoogste klasse in mijn sport", zegt hij er - zich bewust van het gebrek aan kennis bij het gemiddelde publiek - in elk interview bij.

Hij was vier toen hij met motorcrossen begon. Met zijwieltjes reed hij door het zand. Al snel moesten ze er af van hem. Crossen kon hij ook wel zonder. Hij trainde harder dan wie ook. In de sportschool, in het zwembad, op de fiets. Hij leerde zweven over het zand, beter dan alle anderen in zijn sport. Zo snel scheurt hij over de baan dat zijn tegenstanders het in slowmotion bekijken moeten om te zien en snappen wat hij doet.

Diepe put

Of dit een sprookje is? Nee. Zo'n beetje alles wat je breken kan, brak Jeffrey. Heupen uit de kom. IJzeren pinnen in de benen. Infecties. Ze spraken zelfs over amputeren, nog geen vier jaar geleden. De put was diep. Jeffrey wilde stoppen. Maar wat dan? Wat moest hij? Wat kon hij? Wat wilde hij anders dan motorcrossen?

De kop ging langzaam weer omhoog. Harder en strenger dan ooit tevoren werkte Jeffrey aan zijn doel. Als laatste viel hij tien kilo af. De scheidslijn tussen passie en bezeten is heel dun. Zijn start kon sneller. En sindsdien spuit hij elke wedstrijd als een straaljager weg.

Wat is het toch mooi als zo'n kantlijnsporter ineens tot leven komt. Voor altijd uit de kantlijn: Jeffrey Herlings, wereldkampioen.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Ander columns vindt u in dit dossier.

Lees ook:

Met het winnen van de wereldtitel ligt de wereld van het motorcrossen aan de voeten van Jeffrey Herlings

Stijlvol vliegt Jeffrey Herlings in Assen de finish over. Hij is zojuist wereldkampioen geworden op het tot motorcrosscircuit omgebouwde TT-circuit en dat wil hij weten ook. Terwijl hij in de lucht hangt balt hij zijn vuist richting het publiek, dat hem hartstochtelijk toejuicht. 

Deel dit artikel

Zo snel scheurt hij over de baan dat zijn tegenstanders het in slowmotion bekijken moeten om te zien en snappen wat hij doet