null Beeld
Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

Wat als tijdens mijn adolescentie mijn wereldje door een pandemie was getroffen?

Een rondgang via de schotel leverde gisterochtend dezelfde beelden op internationale tv-zenders: rellen, plunderingen en vandalisme in Nederlandse steden. Hordes jongeren die de politie met geweld treiteren en het imago van Nederland door de gehaktmolen halen. En overal dezelfde vraag: waarom juist in dat liberale Nederland waar de avondklok pas was ingesteld?

Ik bleef steken bij Frankrijk, waar de belangstelling voor de émeutes en Hollande (rellen in Nederland) groot was. Daar zitten ze al weken met een strikte avondklok die onlangs naar 18 uur werd verlaagd en die al meer dan 110.000 euro (135 euro per boete) heeft opgeleverd. Van rellen (nog) geen sprake in het land van Asterix. En dat terwijl Frankrijk grossiert in rellen­dagen sinds de episode met de ‘gele hesjes’. En ook terwijl in dat land de term ‘sanitaire dictatuur’ een in­geburgerd, bijna modieus verschijnsel is (3,2 miljoen keer in het Frans bij Google) sinds de formule van linkse tot rechtse kringen, van politici tot journalisten, in debatten en toespraken wordt gebezigd. Ja, Nederland heeft een demissionair kabinet, wat niet bevorderlijk is als je de pretentie hebt strenge coronamaatregelen door te voeren. Maar is dit een afdoende verklaring?

Gisteren noemde premier Rutte de rellen ‘crimineel geweld’, en zijn minister van justitie Grapperhaus verduidelijkte de razernij die vijftien steden raakte: “Het gaat hier niet om protest tegen corona, maar om pure misdrijven en slechte daden”. Hiermee depolitiseren de bewindslieden de rellen. Wat overblijft? Een algemene hang naar vernietiging en misschien zelfdestructie of zelfhaat waarvan de oorsprong vooral diffuus is: zowel in het streng christelijk gelovige Urk als in de Haagse migrantenbuurt Schilderswijk relden de onruststokers naar hartenlust. En zo’n beetje overal stonden hooligans, al bijna een jaar van de tribunes weg­gejaagd, aan straatmeubilair en lantarenpalen te rammelen.

Adrenaline 

Dit is dus misschien de gemene deler, de jeugdige leeftijd van de (mannelijke) relschoppers en hun opgespaarde testosteron. Wat heeft de lockdown deze verveelde jongeren anders te bieden dan een bejaarde stagnatie achter de geraniums? “Eindelijk weer iets waar ik adrenaline van krijg”, riep een oproerkraaier op de voorpagina van Trouw. Conclusie van de verslaggever: “Geweld tegen verveling, zo lijkt het”.

Natuurlijk vind ik die rellen weerzinwekkend en hoop ik dat de daders bestraft zullen worden. Maar wat dan als tijdens mijn adolescentie mijn wereldje door een pandemie was getroffen? Geen trainingen meer door de week en wedstrijd op zondag, geen muziek maken op woensdagmiddag met mijn maatjes bij Jean, ook geen bioscoopfilm meer met schoolkameraden middernacht in het weekeinde na ons cafébezoek, en ook geen verblijf meer op de berg Sainte-Victoire met mijn wandelvrienden. Als enige horizon alleen het behang op de muren van ons ­appartement en de avondklok als een vallend mes in de duisternis. Dan, hoe geweldloos ik ook was, had ik me misschien laten meesleuren en in de nacht, wie weet, ook een steen naar geüniformeerde silhouetten geworpen.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden