Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Waarom gaat iemand naar de wc op het moment dat hij bezoek verwacht?

Opinie

Erik Jan Harmens

© Jörgen Caris
Column

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd.

Een van de dieptepunten in mijn leven was toen ik thuis had afgesproken bij de directeur van een marketingbureau. Hij had via de mail gehengeld naar mijn diensten als schrijver voor bedrijven. Corporate Writer heette de functie die ik achttien jaar lang naast mijn literaire loopbaan heb uitgeoefend, een poosje (tot dat niet meer hip was) ook wel: Corporate Storyteller.

Lees verder na de advertentie

Waar het om gaat is dat hij mij thuis uitnodigde. Ik belde precies op tijd aan, want als ik bij iemand afspreek ben ik altijd minstens twintig minuten te vroeg en ga net zo lang rondjes om het huis heen lopen tot het moment daar is. Als ik dat tegen mensen zeg vinden ze het nogal overdreven correct, maar ik ben wel altijd op tijd. Anderen niet, die moeten zich uitputten in verontschuldigingen. Daar komt bij dat ik voor een eerste afspraak met iemand in principe een uur inruim, is iemand tien minuten te laat dan trek ik die ervan af en houden we er dus nog slechts vijftig over.

Na twee minuten hoorde ik tot mijn ontzetting het doorspoelen van een toilet

Abominabel

Omdat ik niks hoorde zoemen overwoog ik nog eens aan te bellen, toen zag ik dat de deur op een kier stond. Ik liep de trap op en hoorde van verre: “Kom er zo aan!” Ik nam plaats op een bank van Ikea, de Klippan, en keek naar de Billy tegenover me. De boeken stonden abominabel gesorteerd, fictie, non-fictie, proza, poëzie, alles door elkaar. Niet ter linker-, maar ter rechterzijde van een novelle van Denis Johnson leunden de gedichten van Jevgeni Jevtoesjenko. Het toneelstuk ‘Rouw siert Electra’ van Eugene O’Neill rechts van de recepten van Ottolenghi: aaaaah!

Na circa twee minuten hoorde ik tot mijn ontzetting het geluid van het doorspoelen van een toilet. Er werd gestampt met een borstel en nog eens doorgetrokken. Toen ging een deur van het haakje en stapte een man met uitgestoken hand de woonkamer binnen. Ik wilde weglopen, maar bedacht hoe onbeleefd dat zou zijn. Ik dacht: waarom zet iemand zijn voordeur op een kier als hij naar de wc gaat? Ik dacht: waarom gaat iemand naar de wc op het moment dat hij bezoek verwacht? En: waarom wast iemand niet even zijn klauwen als hij heeft gekakt? Door al deze vragen werd het zo druk in mijn hoofd dat ik ineens troost vond in het staren naar de ruggen van de abominabel gesorteerde boeken.

Thuis hield ik mijn handen minutenlang onder de kraan en de baan heb ik niet gekregen.

Lees ook: Marco Borsato en Phil Collins zijn vast lieve mensen, maar ik zou hun muziek het liefst uit mijn leven bannen

Erik Jan Harmens schrijft over zijn haat-liefde verhouding met muziek.

Deel dit artikel

Na twee minuten hoorde ik tot mijn ontzetting het doorspoelen van een toilet