Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vrijblijvendheid helpt niet om meer vrouwen in organisaties te krijgen, politieke durf wel

Opinie

Bercan Günel

Defensie heeft al jaren een vrouw als minister. Hier de huidige minister Ank Bijleveld op bezoek in Mali. © ANP Handouts

Vrijblijvendheid helpt niet om meer vrouwen in organisaties te krijgen, zegt Bercan Günel. Eisen stellen wel.

Het winkelaanbod in de stad dreigt snel te verschralen, concludeerde de gemeente Amsterdam naar aanleiding van een onderzoek in 2016. En dat vond het bestuur van de stad onacceptabel. Dit is in essentie een diversiteitsprobleem, en zo heeft Amsterdam het ook aangepakt.

Lees verder na de advertentie

Wat hebben de stadsbestuurders gedaan? Ze kozen niet voor initiatieven op het gebied van bewustwording, zoals bij genderdiversiteit er ambassadeursnetwerken zijn, en ze hebben ook niet een lijst gemaakt van het type winkels dat er zouden kunnen komen, zoals lijsten van vrouwen voor bepaalde functies.

Amsterdam koos voor simpele, daadkrachtige maatregelen die de diversiteit waarborgen. Sindsdien mogen er in de binnenstad geen nieuwe winkels meer bij komen die zich alleen richten op de verkoop aan toeristen. Geen mitsen of maren, maar eenvoudig en effectief: toeristenshops per direct in de ban.

Ondertussen is Den Haag al decennialang aan het aanmodderen met diversiteit in organisaties. Daar werken te weinig vrouwen. De basis van het probleem is dat Den Haag niet in staat is om eigen verantwoordelijkheid te nemen en de oplossing steeds elders legt, onder het motto: 'De betrokken organisaties zullen hun verantwoordelijkheid moeten oppakken'.

De Nederlandse overheid heeft alle nodige instrumenten in handen om effectieve maatregelen te nemen

Instrumenten

De ironie is dat de Nederlandse staat zich intussen wel degelijk gecommitteerd heeft aan het bevorderen van genderdiversiteit. Nederland heeft al in 1980 het verdrag van de Verenigde Naties over de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen getekend. Daarin staat: 'De Staten die partij zijn bij dit Verdrag, nemen op alle gebieden, in het bijzonder op politiek, sociaal, economisch en cultureel gebied, alle passende maatregelen, waaronder wetgevende, om de volledige ontplooiing en ontwikkeling van vrouwen te verzekeren, teneinde haar de uitoefening en het genot van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden op gelijke voet met mannen te waarborgen.'

Daarvan is in de tussenliggende 38 jaar (!) bitter weinig terechtgekomen. En dat terwijl de Nederlandse overheid alle nodige instrumenten in handen heeft om, in lijn met het verdrag, effectieve maatregelen te nemen om diversiteit bij de bedrijven en organisaties in Nederland te bevorderen. Ik zet een paar mogelijkheden op een rij.

De Wet bestuur en toezicht stelt: Bij een evenwichtige verdeling in het bestuur en de raad van toezicht 'wordt ten minste 30 procent van de zetels bezet door vrouwen en ten minste 30 procent door mannen'. Veel Nederlandse bedrijven lappen deze wet nog steeds aan hun laars. De overheid moet daarbij consistent de wetgeving handhaven door harde eisen te stellen en niet in te binden. Vrijblijvend meedoen is voorbij.

Hogere eisen

Voor het bedrijfsleven is de staat een van de belangrijkste opdrachtgevers. De overheid hanteert daarbij aanbestedingsregels met eisen op het gebied van kinderarbeid, milieueffecten, veiligheid. In lijn met de eisen van het Vrouwen Verdrag en de bestaande wetten zou de overheid de aanbestedingsprocedures kunnen gebruiken om een diverse samenstelling van het bestuur als vereiste mee te nemen.

Het instrumentarium van subsidiëring, ten slotte, zal ook gebruikt moeten worden om diversiteit te stimuleren. De stelling is simpel. Er worden geen subsidies gegeven aan bedrijven of instellingen die niet voldoen aan de Wet bestuur en toezicht.

Den Haag hoort consistent met de wetgeving te opereren en moet hogere eisen stellen voor subsidies. Iedereen heeft genoeg van de jaarlijkse rapportages over de mislukkingen op het gebied van diversiteit in Nederland. Wat we nodig hebben is politieke durf en daadkracht, want de instrumenten zijn er al. Den Haag, doe als Amsterdam. Geen mitsen of maren, het is tijd voor actie.

Bercan Günel is diversity consultant bij NGL International en auteur van het boek ‘We hebben al een vrouw’.

Deel dit artikel

De Nederlandse overheid heeft alle nodige instrumenten in handen om effectieve maatregelen te nemen