Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vriendelijk begroet worden voelt een stuk beter dan de vinger krijgen

Opinie

Erik Jan Harmens

Erik Jan Harmens. © Jörgen Caris
column

Ik ben al een week in dit hotel in Eindhoven. In een gebouw verderop geef ik elke dag les aan jonge deelnemers aan een schrijfkamp. 

Schrijfkamp klinkt als schrijfkramp: dat je geen letter op papier krijgt of wel, maar het meteen weer weg-delete. Zoals het woord weg-deleten, omdat dat dubbelop is.

Lees verder na de advertentie
Een oprechte glimlach, dat is waar je het als facilitair professional voor doet, las ik in een reader van de hotelschool

In de badkamer hangt een sticker waarop staat dat als je je handdoek op de vloer achterlaat, dat dat betekent dat je een nieuwe wil, terwijl als je ’m aan het haakje hangt, dat je je handdoek dan opnieuw wilt gebruiken. Ik kies voor de middenweg, hang ’m na één keer aan het haakje, na de tweede keer laat ik ’m als een sloddervos achter op de grond. Overigens zou ik ’m het liefst al na één keer gebruiken op de grond achterlaten, maar dan krijg ik ingezonden brieven, vandaar die middenweg.

Op het bureau in mijn hotelkamer staat een waterkoker van een onbekend merk. Nooit Braun of Philips, altijd Severin of Tristar. Als ik ’m wil vullen, moet de stekker uit het stopcontact, want de kan zit vast aan het grondplaatje. Ook als het water kookt moet de stekker eruit, want hij slaat niet uit zichzelf af. Ook ontbreekt een waterniveau-indicator, de klep moet open om te zien hoe hoog het staat.

Aangeleerde glimlach

Elke avond voor ik ga slapen hang ik het Do not disturb-bordje aan de deurklink en dan natuurlijk aan de gangzijde. Ik denk niet dat het echt nodig is, geen kamermeisje klopt om vier uur ’s nachts aan, maar voor de zekerheid. Als ik terugga naar het schrijfkamp, draai ik het bordje om en staat er: Please make up room. Het liefst zou ik erbij schrijven: ‘Please make up room, maar geen haast, mag ook in de middag of wanneer het maar uitkomt.’ Zoals ik ook bij de op de grond neergekwakte handdoek een bordje wil plaatsen: ‘Niet respectloos bedoeld, stond op de sticker, dat het zo moest.’

De mensen in het hotel zeggen heel aardig gedag. Ik word er vrolijk van, ook al weet ik dat ze het zo hebben geleerd. ‘Een oprechte glimlach, dat is waar je het als facilitair professional voor doet’, las ik een keer in een reader van de hotelschool. Aangeleerd of niet, vriendelijk begroet worden voelt toch een stuk beter dan wanneer de receptioniste je de vinger geeft als je na een dag lesgeven weer terugkeert naar je tijdelijke thuis.

Auteur en dichter Erik Jan Harmens schrijft wekelijks over wat er gebeurt in zijn drukke hoofd. Lees hier zijn eerdere columns. 

Deel dit artikel

Een oprechte glimlach, dat is waar je het als facilitair professional voor doet, las ik in een reader van de hotelschool