null Beeld
Beeld

OpinieBrief van de hoofdredactie

Voorwaar, ook ik laat me nu meeslepen door het Eurovisiesongfestival

In de vriendenapp werd een YouTube-filmpje van cabaretier Hans Teeuwen gedeeld. “Ik wil niet naar het songfestival kijken. Ik vind het zo k-muziek. Het is zo slecht, alle nummers zijn slecht”, huilt Teeuwen vanuit een kinderzwembadje. Ik moest er vreselijk om lachen.

In de tv-recensie van Renate van der Bas van afgelopen vrijdag rept ze van haar aanvankelijke weerzin tegen het Eurovisiesongfestival waaraan we deze week niet konden ontkomen. “Zeker alle aandacht voor het liedjesfestijn bij het serieuze Op1 bracht mijn calvinistische inborst in opstand. Hiertoe zijn wij toch niet op aarde?”, aldus Van der Bas.

Deze calvinistische inborst draag ik ook al mijn hele leven met mij mee. Mijn relatie met dit festival, wat in mijn ogen vooral een Europese rariteitenetalage kan zijn, is daardoor niet bijzonder warm of hecht.

Soms wel degelijk meer dan een glittercircus

Een oppervlakkig glittercircus vol maffe en platte acts”, luidt de eerste zin van het intro boven een verhaal van redacteur Peter van der Lint in de Verdieping van woensdag. Een zin waar ik me volledig in kon vinden. Van der Lint staat bij onze lezers, maar ook in klassieke muziekkringen bekend als een van de beste muziekrecensenten van Nederland. Een artikel van Peter van der Lint over het songfestival? Ja inderdaad, het kan! “Dat het Eurovisiesongfestival soms wel degelijk meer is dan een glittercircus, blijkt als je in de roemruchte geschiedenis duikt. En de vaak veronachtzaamde teksten van de liedjes”, schrijft hij.

Door het intro boven zijn verhaal werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik hoefde mezelf niet, zoals Renate van der Bas, ernstig toe te spreken. Door het aanstekelijk enthousiasme van redacteuren voor het songfestival en de verhalen die ik las, kreeg ik zowaar belangstelling voor dit Europese muziekfestival, dat al jaren door Trouw wordt gevolgd en beschreven. Dit jaar in het bijzonder, omdat Nederland het festival organiseert.

In de woensdagkrant werden zes, maar op trouw.nl/songfestival alle 39 liedjes door onze deskundigen gerecenseerd. Op de site heb je nu eenmaal meer ruimte dan in de krant, waar gekozen werd voor de drie beste en de drie gekste acts.

Onder de drie beste nummers zat volgens de cultuurredactie het lied El Diablo van de Cypriotische zangeres Elena Tsagrinou, waarin zij zingt dat ze haar hart heeft verpand aan de duivel. “Een songfestivalshow zoals het hoort”, luidt de conclusie van Trouw-redacteur Nienke Schipper. Tot verdriet van een lezer die zich zeer stoort aan de positieve beoordeling. “Er zijn genoeg kranten, tijdschriften, waarin men gif en nonchalance jegens het Christendom kwijt kan en daarmee de Trouw-lezer met rust kan laten”, vindt Adri van de Braak uit Veenendaal. De recensent van het liedje had zich dat niet gerealiseerd, zegt ze: “Ik ben niet op de tekst ingegaan, had het vooral over de show”.

Onderschat

In zijn analyse van de roemruchte geschiedenis van het Eurosongfestival, stelt Peter van der Lint dat teksten en inhoud van liedjes er inderdaad minder toe doen. “Woorden zullen dus vaak maar bijzaak zijn in de songfestival-arena, waar ze verwaaien tussen windmachines en vuurspuwers. Maar onderschat niet de muziek zelf’’, schrijft hij tot slot. Politiek activisme, testosteron, feminisme, gender-inclusiviteit en glitter en glamour over de top; het komt allemaal aan bod.

Als ik mijn reserves loslaat, zie ik een Europees podium waar het feest van creativiteit en persoonlijke vrijheid wordt gevierd. Vanavond toch maar kijken naar de finale.

Trouw-hoofdredacteur Cees van der Laan schrijft wekelijks over de discussies op de redactie en de keuzes van de krant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden