Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vooroordelen zitten ook in het denken en handelen van deze redactie

Opinie

Cees van der Laan

© Maartje Geels
brief van de hoofdredactie

Tot mijn opluchting, dat wel, heb ik enkele weken geleden gelukkig niet geschreven dat het vanaf nu niet meer mis zou gaan met de puzzels. Tot onze spijt ging het namelijk wel weer mis met het plaatsen van een puzzel. 

In de krant van vrijdag meldden we dat donderdag ‘per abuis’ dezelfde puzzel was afgedrukt als die van de dag daarvoor. De betrokken vormgever kon wel door de grond zakken van schaamte, maar daar bent u als puzzelaar niet mee geholpen. We zullen onze controlemechanismen nog beter moeten inrichten om dit soort stomme misgrepen te voorkomen, al zal het nooit een honderd ­procent waterdicht systeem worden. Dit blijft mensenwerk.

Lees verder na de advertentie

Toegeven

Als we het over fouten of verkeerd uitgepakte ideeën hebben die voor u als lezer van belang zijn, moeten we ook kunnen toegeven dat iets niet goed is gegaan. Dat geldt bijvoorbeeld voor de verhalen in Letter&Geest van vorige week, naar aanleiding van twee boeken over de Tweede Wereldoorlog van de schrijfsters Chaja Polak en Isabel van Boetzelaer.

Chaja Polak had een boek geschreven over haar ouders en over het gebrek aan kennis over de Holocaust en het vertekenen van de historische waarheid van de Tweede Wereldoorlog. In de eerste plaats was dit boek vooral een aanklacht tegen het omstreden boek van Van Boetzelaer over haar vader, die vrijwillig voor de SS koos en later voor de Gestapo werkte. De schrijfster had allerlei nare feiten over haar vader weggelaten en de ­kritiekloze ontvangst van dit boek stoorde Polak.

De intentie was wellicht goedbedoeld, maar pakte in aanprijzing, lengte van de interviews, vormgeving en fotokeuze ongelukkig uit

Als een soort hoor en wederhoor werden de twee interviews naast elkaar geplaatst, waarbij ook foto’s van beide ouders werden afgedrukt, in de hiërarchie van gelijkwaardige omvang. ‘Een onaanvaardbare, onzorgvuldige handelwijze’, meende Chaja Polak op de opiniepagina van de maandagkrant, omdat zij zich op het verkeerde been gezet voelde. Zij zag hierin de noodzaak van haar boek bevestigd, in mijn woorden de nivellering van dader- en slachtofferschap.

In zijn vaste rubriek op vrijdag gaf de ombudsman haar gelijk. Ik onderschrijf dat. De intentie was wellicht goedbedoeld, maar pakte in aanprijzing, lengte van de interviews, vormgeving en fotokeuze ongelukkig uit.

Geprogrammeerd

Pijnlijk was ook de misgreep in de vrijdagkrant op pagina 9, omdat deze ook iets zegt over verwachtingen en vooroordelen van onszelf. Bij een verhaal over de toename van segregatie op scholen was een foto afgedrukt van een docente van de Vrije Universiteit die ­uitleg geeft aan twee studenten met een hoofddoek. Ogenschijnlijk een ­terechte keuze, ware het niet dat de foto bij een ander verhaal hoorde, over de hoge werkdruk en bezuini­gingen in het hoger onderwijs.

Kennelijk zijn onze verwachtingen zo geprogrammeerd dat, als wij een foto van hoofddoekjes zien, wij onmiddellijk denken aan zaken rond segregatie, religie of integratie. Het doet mij in de verte denken aan de documentaire ‘Verdacht’, uitgezonden maandag 10 december op NPO 2, waarin succesvolle Nederlanders vertellen over hun soms onthutsende ervaringen met de politie vanwege hun huidskleur.

Waar we ook werken, we moeten ons altijd afvragen waarom we iets doen. Ook al denk je dat je je bij je werk laat leiden door feiten of objectieve gedragingen, voorkeuren en vooroordelen zitten in alle lagen van ons denken en gedrag. Erkenning dat dit zo werkt, helpt ons in ons werk en in het samenwerken. Op pagina 8 van de nieuwskrant staat de correctie en de dames in kwestie is excuus aangeboden.

Trouw-hoofdredacteur Cees van der Laan schrijft wekelijks over de discussies op de redactie en de keuzes van de krant.

Deel dit artikel

De intentie was wellicht goedbedoeld, maar pakte in aanprijzing, lengte van de interviews, vormgeving en fotokeuze ongelukkig uit