Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Vluchtelingen kunnen hun eigen verhaal vertellen, ingeburgerd of niet

Opinie

Seada Nourhussen

Seada Nourhussen. © Maartje Geels
Column

Vluchtelingen, migranten, asielzoekers, nieuwkomers en ergere, ontmenselijkende termen zoals 'illegalen'; ze duiken weer overal op in het Nederlandse nieuws.

Niet dat het onderwerp ooit echt van de agenda is geweest, maar het is wel opgeleefd. Ik weet niet of dat komt door de recente kraakacties van het Amsterdamse vluchtelingencollectief 'We Are Here' of door het onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut over het veel te ingewikkelde inburgeringsstelsel dat vluchtelingen aan hun lot overlaat.

Lees verder na de advertentie

Maar twee dingen vallen bij al die producties op. Het taalgebruik is sturend en vaak feitelijk onjuist. We Are Here-supporter Arzu Aslan wees er in OneWorld op dat de term 'uitgeprocedeerden' door journalisten wordt gebruikt bij mensen die al een verblijfsvergunning hebben of nog in asielprocedure zijn.

Dat mensen geen onderdak krijgen, wil niet zeggen dat ze geen recht hebben op het juridisch aanvechten van hun afwijzing door de IND vanwege de scheefheid van ons falende asielbeleid. In het Engels en Frans wordt undocumented (ongedocumenteerd) of sans papier (zonder papieren) gehanteerd. Dat is op z'n minst minder criminaliserend dan 'illegaal' en minder drammerig dan 'uitgeprocedeerd'.

Meteen kreeg ik jeuk. Zoiets lijkt op: 'Neem een asielhond in huis'

En de vluchtelingen komen in al die artikelen en tv-items weinig aan bod. In deze krant werd geschreven over een oproep om burgers verantwoordelijk te maken voor inburgering. 'Canadees initiatief in Drenthe: neem een vluchteling in huis', luidde de kop online. Meteen kreeg ik jeuk. Zoiets lijkt op: 'Neem een asielhond in huis'.

Eigen verhaal

De passieve rol die vluchtelingen in de kop kregen toebedeeld werkte op mijn zenuwen: hebben zij ook nog iets te vinden of te zeggen over dat 'in huis nemen'? Door antimigratie-types wordt dat vaak geroepen naar mensen die voor vluchtelingenopvang zijn: 'Neem ze dan in huis!'

Ik zette mijn ergernis opzij en opende het artikel. Daarin wordt een Drents echtpaar centraal gesteld dat de staatssecretaris van justitie en veiligheid heeft gevraagd om een Canadees burgerinitiatief genaamd 'Cirkel van Migratie' uit te proberen in Nederland. In Canada helpen gezinnen een vluchteling met taal, huisvesting, werk en - hier stond ik van te kijken - omgaan met geld. Ik wist niet dat dat cultuur- of plaatsgebonden was.

Maar goed, volgens Marian van Stoppelenburg en Jan van Bon gaat integreren zo veel makkelijker: tussen de Nederlanders. Ze spreken uit ervaring: het paar nam de 18-jarige Sayed Hussaini in huis. Hij zou worden teruggestuurd naar Afghanistan, maar door ingrijpen van het echtpaar volgt hij nu een opleiding elektrotechniek en spreekt hij goed Nederlands. Althans, dat zegt het echtpaar. Want Sayed, die wel tussen Jan en Marian in is gefotografeerd, komt niet één keer aan het woord in het artikel. Was de verslaggever hem vergeten, wilde hij niet; waarom deed hij zijn verhaal niet?

Ironisch genoeg schreef ik vorig jaar op deze plek eenzelfde soort verhaal. De strekking was: inburgeren doe je met burgers, niet met instanties. De aanleiding was toen ook ons ontmoedigende inburgeringsbeleid. Ik haalde herinneringen op aan hoe het dorp waar ik ben opgegroeid mijn familie begin jaren tachtig opving. Toen bestonden het IND en inburgeringscontracten niet en hielp de vrouw van de slager met Nederlandse taal en de buurman met fietsen. In die zin snap ik het Drentse echtpaar. Waar ik niet voor pleit, is het betuttelen van vluchtelingen en het wegnemen van hun stem. Want ze kunnen hun eigen verhaal vertellen. Ingeburgerd of niet.

Seada Nourhussen schrijft wekelijks columns voor Trouw. U kunt al haar columns terugvinden op trouw.nl/SeadaNourhussen.

Lees ook:

Inburgeren doe je met burgers, niet met instanties

In 1981 verhuisden Nourhussen en haar ouders naar een dorp op de Veluwe, waar bewoners hen hielpen Nederlands te leren. "Wij burgerden ongemerkt in met burgers. Niet via instanties. Wat wens ik dat iedereen toe die na ons kwam."

We Are Here: ‘Wij zijn het product van het vluchtelingenbeleid’

De asielzoekers van ‘We Are Here’ wachten in het zoveelste kraakpand af of Amsterdam structureel opvang gaat bieden. "Wij zijn mensen, die het leven verdienen, net als iedereen."


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Meteen kreeg ik jeuk. Zoiets lijkt op: 'Neem een asielhond in huis'