OpinieAsielkinderen

Vijftig kinderen uit Moria opnemen is niet controversieel, maar een kwestie van fatsoen

null Beeld
Beeld

Van de Moria-deal is nog bitter weinig terechtgekomen. Is dat onmacht of onwil van het kabinet, vraagt Jan Eggink voorzitter van de stichting Inlia zich af.  

Een krappe Kamermeerderheid stemde begin deze maand tegen de motie van GroenLinks om alsnog 500 alleenstaande vluchtelingkinderen op te nemen uit de Griekse kampen. Regeringspartijen CU en D66 stemden vóór, het CDA hield samen met de VVD en de rechtse oppositie de komst van de kinderen tegen.

De Moria-deal die er lag, heeft ondertussen bitter weinig resultaat geboekt: 4,5 maand na de brand in Moria is het kabinet er slechts in geslaagd om twee kinderen op te halen. De afspraak was vijftig. De coalitie verklaarde het onderwerp vervolgens ‘controversieel’. Nu geldt dus ook een resultaat dat een regering boekt in een afgesproken deal als ‘controversieel’ en hoeft het kabinet hierover geen verantwoording af te leggen in de Tweede Kamer. Hoe kan het dat er zó weinig resultaat is geboekt? Is het onmacht of onwil?

In de deal is overeengekomen dat honderd mensen uit het afgebrande kamp naar Nederland worden gehaald; de helft gezinnen, de helft alleenstaande minderjarigen. Voor deze kinderen gelden twee voorwaarden; ze moesten jonger dan 14 jaar zijn en afkomstig uit ‘kansrijke asiellanden’. Van de alleenstaande kinderen in de Griekse kampen is negentig procent ouder. Waarom houdt de regering vast aan de leeftijdsvoorwaarde, terwijl daarmee het aantal van vijftig niet gehaald wordt? Waarom nu geen kinderen van 15, 16 en 17 jaar opnemen?

Veel van de gezinnen komen niet uit het afgebrande kamp

De staatssecretaris wijkt immers op een ander punt ook af van de deal: veel van de gezinnen die hierheen gehaald zijn, komen niet uit het afgebrande kamp en hadden zelfs al een verblijfstatus in Griekenland. Dit is niet de groep waarom het ging. Als ze op dit punt kan afwijken van de deal, waarom dan niet op het punt van de leeftijd?

Waarom en op grond waarvan maakt Nederland eigenlijk onderscheid tussen alleenstaande kinderen jonger dan 15 jaar en die van 15 of ouder? Dat hoort niet. In een andere kwestie heeft het Europese Hof van Justitie ons land daar recent nog voor op de vingers getikt.

Er is nóg een strikte voorwaarde, die het volgens de staatssecretaris onmogelijk maakt het aantal van vijftig kinderen te halen. Dat is de voorwaarde dat ze uit ‘kansrijke asiellanden’ komen: landen waar 75 procent van de asielzoekers die er vandaan komen, hun aanvraag ingewilligd zien.

Het zijn er maar vijftig, hè?

De argumentatie is: dan maken ze meer kans om hier te mogen blijven en niet na hun achttiende weer uitgezet te wor den. Dat is natuurlijk kolder. Je zou deze kinderen, die de traumatische gebeurtenissen in Moria hebben meegemaakt, gewoon een verblijfsvergunning op humanitaire gronden kunnen geven. Hoeven ze niet meer weg. Het zijn er maar vijftig, hè?

De voorwaarde is ontleend aan het Europees Herplaatsingsbesluit. Dat bepaalt dat alleen asielzoekers uit een land van herkomst waarvan 75 procent van de asielaanvragen in Europa wordt ingewilligd, worden herplaatst in andere lidstaten. Daardoor zouden volgens de staatssecretaris Afghaanse jongens en meisjes niet in aanmerking komen; van alle Afghanen krijgt maar 64 procent asiel in Europa.

Maar: van Afghanen jonger dan 18 jaar krijgt 81 procent asiel. De staatssecretaris kan dus met het Herplaatsingsbesluit in de hand ook Afghaanse kinderen opnemen. Er zitten er duizenden in Moria. Waar­om weigert ze dit?

De samenleving wil deze kinderen omarmen

Wij roepen haar op om aan te tonen dat zij bereid en in staat is uitvoering te geven aan de deal. Haal vijftig vluchtelingkinderen die moederziel alleen in de ellende zitten in Moria, naar Nederland. Of ze nu 14, 15, 16 of 17 zijn.

Er is een breed gedragen oproep in de samenleving om deze kinderen te omarmen. Die oproep komt van kerken, maatschappelijke organisaties, wetenschappers, bekende en onbekende Nederlanders. Gemeenten lieten massaal weten hen op te willen nemen. Alles wat de staatssecretaris hoeft te doen, is haar afspraken nakomen. Dat is niet controversieel, dat is fatsoenlijk.

Lees ook:

We hebben allemaal baat bij een humaan migratiebeleid, zeker aan de randen van Nederland

Niet wegwensen, ophemelen of wegkijken, maar een ­realistisch, humaan migratiebeleid, bepleit Barbara Oomen, hoogleraar rechten aan het University College Roosevelt (UU) in Middelburg, en kandidaat-Kamerlid voor de PvdA. Daar kunnen we allemaal baat bij hebben, en zeker aan de randen van Nederland.

De schaduw van Moria: opvang van vluchtelingen als eeuwig twistpunt in de politiek

Het conflict over de opvang van migranten in Griekse vluchtelingenkampen brak de coalitie bijna in tweeën. Hoe migratie een ideologische splijtzwam zal blijven, ook na de verkiezingen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden