Column

Vijf kwartier rijden voor het prikkelarme uurtje, ik neem het voor lief

Erik Jan Harmens. Beeld Jörgen Caris

Een supermarkt in Sint-Michielsgestel introduceert een ‘prikkelarm uurtje’ voor autistische en hooggevoelige mensen. Ik vind het verkleinwoord ongelukkig gekozen, de definitie van een uurtje is immers: bij benadering een uur, terwijl prikkelgevoelige mensen graag precies willen weten waar ze aan toe zijn. 

Hoe dan ook vindt het plaats elke dinsdagmorgen van acht tot negen. Dat is nogal vroeg voor boodschappen, bovendien is het vanuit mijn woonplaats zonder files meer dan vijf kwartier rijden naar de Brabantse gemeente.

Maar ik verwelkom het initiatief en neem de reistijd voor lief, want ze gaan de achtergrondmuziek een uur lang uitzetten. Bovendien gaan de handscanners op stil, wat betekent dat je niet steeds een korte piep (piep!) hoort als je iets koopt en ook geen lange (pieeeep!) als je een aankoop annuleert. Zestig minuten lang stilte! Of nou ja, bij benadering zestig minuten. 

En stilte, er blijft natuurlijk genoeg geluid over. Zoals wezenloos overleg tussen stelletjes (“maar we hebben gisteren óók al wilde spinazie gegeten”), gekerm van kinderen die net op dat moment hun plas niet kunnen ophouden of het metaal op metaal van karretjes die terug in de rij worden gecrasht.

Alles helder

Toch scheelt het als daaronder niet ook nog eens achtergrondmuziek ettert. Ik kan niet zeggen welke aanvechtingen ik tussen de schappen moet onderdrukken bij het op laag volume aanhoren van ‘One Of These Nights’ van The Eagles, want dan word ik als een gevaar voor de samenleving beschouwd en opgepakt. Overigens vind ik dit liedje ook op de voorgrond niet om aan te horen, maar dat terzijde.

Ik las op de website van Omroep Brabant dat de caissière gedurende het prikkelarme uurtje op dinsdagmorgen niet vraagt: “Heeft u een bonuskaart?” maar in plaats daarvan: “Mag ik de bonuskaart?” Ik zou zelf de voorkeur geven aan: “Heeft u een bonuskaart en zo ja, mag ik de streepjescode achterop dan even over het oogje halen?” Velen zullen deze vraag omslachtig geformuleerd vinden, maar ik vind het een groot goed dat alles helder is.

Er zijn tussen acht en negen in Sint-Michielsgestel even geen vakkenvullers aan het werk, die in mijn supermarkt altijd net de kwark gaan spiegelen als ik bij het kwarkschap ben aangekomen. Ik wil ze niet storen, dus doe ik even verderop alsof ik geen keuze kan maken uit het deodorant-aanbod (wat op zich klopt), tot de medewerker zich omdraait om een nieuwe tray uit de kar met zuivelwaren te pakken. Zag je die flits, dat was ik die naar de Campina greep.

Auteur en dichter Erik Jan Harmens schrijft wekelijks over wat er gebeurt in zijn drukke hoofd. Lees hier zijn eerdere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden