OpinieVluchtelingen

Verwend land van regels en smoesjes

Als goed christen kent Joël Voordewind ongetwijfeld het citaat uit de Talmoed dat wie een mens redt, de hele mensheid redt. Met deze honderd loopt hij lekker voor op schema, stelt Hanneke Wetzeler vast.

Als ook het tweede restaurant langs de Waaldijk gesloten blijkt, bereikt mijn humeur het omslagpunt. De eerste tegenvaller kon ik hebben, we waren druk aan het praten, de zon scheen, we hadden genoeg eten en drinken bij ons en de dag was nieuw.

Maar nu is het opeens niet leuk meer. We wandelen nu al een hele poos en ik wil koffie. Met iets lekkers. En een toilet. Ik heb kramp in mijn linkerkuit en mijn maag knort. Ik hou me goed hoor, zo makkelijk laat ik me niet kennen, maar ik vind het nu al een vervelende dag.

Daar zullen de dakloze vluchtelingen op Lesbos begrip voor hebben. Zij overnachten al bijna twee weken op het asfalt of onder de vangrail. Als ze niet uitkijken, worden ze in een nieuw kamp ondergebracht. Er gaan zelfs verhalen dat ze de zee op worden gestuurd in opblaasbootjes. Terug naar waar ze vandaan komen.

Vanuit de heuvels waait ’s nachts een krachtige, ijskoude wind. Ik denk dat het komt door Zaltbommel, waar de SGP rotsvast in de gemeenteraad zit, dat ik denk aan Psalm 121: “Ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp?”

Opgeheven vingertjes en scheve ogen

In ieder geval niet van ChristenUnie-­Kamerlid Joël Voordewind. Hij had graag meer mensen willen redden dan de honderd die we toch al zouden opnemen: “Denkt u dat dat onze inzet niet was? Maar in een ­politieke coalitie moet je geven en nemen.”

Als goed christen kent hij ongetwijfeld het citaat uit de Talmoed dat wie een mens redt, de hele mensheid redt.

Met deze honderd mensen loopt hij lekker voor op schema, terwijl hij ook nog eens de coalitie redt.

Dit land van vasthouden aan coalities, procedures en regels. Van geen uitzonderingen maken en angst voor precedentwerking. Van opgeheven vingertjes en scheve ogen. Van wegkijken en rechtredeneren. Van smoesjes, drogredenen en formaliteiten.

Van humeurige vrouwen van middelbare leeftijd die hun zin niet krijgen. Dit bekrompen, verwende land.

Dit land, waar rijpe appels liggen te rotten in boomgaarden langs de Waal. Waar voorbijgangers de walnoten uit de bomen aan het pad langs mijn huis komen slaan. Waar we het water waarmee we onze toiletten doorspoelen kunnen drinken. Waar je voor een habbekrats verse boerenmelk kunt tappen uit een automaat langs de weg en waar je honing gratis kunt afhalen bij een imker die niet weet wat hij er anders mee aan moet. Dit rijke land.

Wat zouden we groots zijn als we in plaats van die honderd die toch al ingepland waren, één vluchteling extra toelieten in ons aardse paradijs.

Lees ook: 

Moria toont het morele failliet van ChristenUnie en CDA

Hoeveel erger had het in kamp Moria moeten worden om de christelijke coalitiepartijen uit het kabinet te laten stappen, vraagt Carolus Grütters zich af, senior onderzoeker migratierecht aan de Radboud Universiteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden