De vraag vanMonic Slingerland

Verlamt het asielbeleid u of maakt het u boos?

Acht jaar lang zat Artjom Kasparian als kind in asielzoekerscentra in Nederland, van zijn vierde tot zijn twaalfde. Pas toen kreeg de familie de status van vluchteling. In die centra bestreden kinderen de verveling en de onzekerheid met stelen en andere rottigheid. Artjom Kasparian droomde van een bokscarrière. Hij is nu 24 en bereidt zich serieus voor op deelname namens Nederland aan de Olympische Spelen. Boksen is zijn leven. Hij vertelde deze week op Radio 1 dat hij zich mentaal sterk voelt. Sterk en doelgericht. Hij weet wat hij wil en vooral wat hij niet meer wil.

Op dit moment zitten er zo’n 6000 tot 8000 kinderen in Nederland in asielzoekerscentra. En daarnaast ook duizenden kinderen in vluchtelingenkampen in Griekenland, Turkije, in het Syrische Idlib. Ook zij hebben te maken met stelen en vervelen.

Wat is hun toekomst? Hoe komen zij ooit terecht in een leven waarbij ze iets opbouwen, ergens aan werken? De cijfers over al die mensen die al jaren in een niemandsleven leven, geven een verlammend gevoel. 20.000 asielzoekers die in Nederland wachten op antwoord op de vraag of ze mogen blijven.

Het aanbod van burgemeester Lenferink (PvdA) van Leiden om 25 zieke en alleenstaande kinderen uit kampen in Griekenland op te vangen is sympathiek. Of hij niet bang was dat er misschien ouders na zouden komen reizen? Nee, daar was hij niet bang voor, zei hij voor de radio. Het was in ieder geval geen reden om de kinderen niet op te vangen. Maar wat helpt dat, 25 kinderen opvangen, terwijl er 20.000 vluchtelingen op Lesbos zijn, 6000 op Samos en er in Turkije zo’n 3,7 miljoen vluchtelingen verblijven?

Het asielbeleid is gekaapt door een alles-of-niets-mentaliteit

Zulke grote aantallen, dat geeft een verlammend gevoel. Hulpverlenend arts Sanne van der Kooij beschreef dat deze vrijdag op de opiniepagina. Een verlammend gevoel, of boosheid? Want waarom is er zo’n vertragend, bureaucratisch systeem opgezet dat er vooral op gericht lijkt te zijn om migranten tegen te houden? En vooral: hoe komt hier beweging in? Want het kan niet de bedoeling zijn dat mensen levenslang in een vluchtelingenkamp onder een plastic afdak blijven wonen, in het welvarende en beschaafde Europa. Maar iedereen toelaten zonder enige toets, dat kan natuurlijk ook niet.

Het asielbeleid is gekaapt door een alles-of-niets-mentaliteit. Zo lijkt het. Op de pagina hiernaast beschrijft Marente de Moor dit in scherpe bewoordingen.

Het asielbeleid lijkt daarnaast gekaapt door de politieke verhoudingen in Den Haag: de angst voor stemmenverlies aan partijen die tegen een stroom migranten waarschuwen lijkt groter dan medeleven met mensen die gevlucht zijn. Dat vaststellen is niet de oplossing. Het is maar de vraag of er daar zelfs maar enige beweging door komt.

Ik denk aan die foto van dat jongetje op de voorpagina van Trouw van donderdag 5 maart.Hij zit op een bed in een vluchtelingenkamp in het noorden van Idlib. Zijn oren steken uit, zo mager is hij. Zijn benen lijken heel lang, en dat is vooral omdat zijn bovenbenen uit vooral bot lijken te bestaan. Hij staart voor zich uit. Hij zit praktisch gezien gevangen. Is er plaats voor hem in Nederland?

Hoe staat u tegenover het huidige asielbeleid: verlamt het u, wordt u er boos van of vindt u het verstandig?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres. 

Monic Slingerland is chef van de opinieredactie. Elk weekend stelt ze een vraag aan de lezers, op woensdag verschijnt een selectie van de antwoorden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden