OpinieOpvoeding

Verdoezelen biologische moeders een achterhaalde praktijk? Kijk naar draagmoederschap

Het nieuws dat moeders die afstand deden van hun kind vroeger werden geschrapt uit de gemeentelijke administratie, lijkt verdacht veel op de wet die juist in de maak is rond draagmoederschap en adoptie. Dat schrijft Kees de Groot, oud-vice-president en kinderrechter bij de rechtbank Rotterdam.

Van het nieuws dat de afstammings­gegevens van geadopteerde kinderen vanaf 1970 systematisch uit de gemeentelijke administratie zijn verwijderd (Trouw, 6 juni ) kijk je wel even op. Achterlijk om die biologische achtergrond te verdoezelen en gelukkig nu wel achterhaald, denk je. Maar het gebeurt in feite nog steeds.

De regering heeft het parlement in juli vorig jaar een brief gestuurd over de gangbare praktijk van het verhuld houden van het draagmoederschap in combinatie met adoptie. Die praktijk wordt goedgekeurd en zelfs verheven tot een wettelijke regeling. Dat is althans het plan, het wordt uitgevoerd als het parlement er niet voor gaat liggen. Letterlijk staat in het voorstel: “De wensouders (en niet de draagmoeder) komen vanaf de geboorte als ouders op de geboorteakte te staan”. 

Wil een kind eigenlijk wel een wensouder?

Het voorstel lijkt trouwens al meteen juridisch onuitvoerbaar, want volgens het Nederlandse recht geldt als moeder de vrouw uit wie het kind geboren is. Dus moet de draagmoeder gewoon op de akte. Maar het dragende idee achter het voorstel is intussen de thans in de samenleving algemene sympathie voor wensouders. Op het eerste gezicht is die sympathie ­begrijpelijk. Maar is de vraag nu of een wensmoeder graag een kind wil, of moet de vraag eigenlijk zijn of een kind van zijn kant wel een wensmoeder wil (of een wensvader)?

Ter gelegenheid van het jubileum van het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind is vorig jaar in Genève bij de VN een groot aantal volwassenen aan het woord gekomen, allen verwekt via donorinseminatie of geboren via draagmoederschap. Hun verhalen zijn na te zien en te horen op www.donorkinderen.com/united-nations-2019. Velen blijken identiteitsproblematiek te hebben doordat zij moeten leven met niet compleet eigen biologische ouders. Sommigen komen dat te boven, maar voor niemand ligt het ­afstammingsprobleem neutraal.

En wat verschaft ons eigenlijk het recht om iemand iets aan te doen waarvan nog onzeker is of hij het te boven gaat komen? Zal het nu net zo lang als bij adoptie gaan duren totdat men serieus vraagtekens gaat zetten bij kunstmatige voortplanting? Op de bijeenkomst in Genève verscheurde een kunstmatig verwekte afstammeling emotioneel zijn geboorteakte, omdat hij wilde laten zien dat de daarop vermelde geboortegegevens niet zijn ware biologische herkomst weergaven. Moeten we daar geen lering uit trekken?

Lees ook:
Gegevens Nederlandse adoptiekinderen vernietigd: ‘Ik ben van de kaart geveegd’

Cruciale gegevens van honderden en mogelijk meer dan duizend kinderen die in Nederland werden geadopteerd, zijn vernietigd. Vanaf 1970 zijn hun persoonskaarten gewist, waarop informatie stond over hun biologische ouders.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden