Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Valt mijn volgende griepprik straks samen met de Elfstedentocht?

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco © Trouw
Column

Of haar dochtertje mee mocht kijken hoe haar moeder de naald in mijn arm ging zetten, vroeg de doktersassistente? Ik knikte. Het kind had ze naar de praktijk meegenomen omdat het herfstvakantie was. 

Herfst? Ik was op weg naar mijn arts alleen maar T-shirts, zonnebrillen en bermudabroeken tegengekomen. Ik meende ook uit tuinen de odeur van zonnebrandolie te hebben geroken en ongetwijfeld zou de lucht tegen zes uur met de geur van houtskool en gegrild vlees van de barbecues worden vervuild. Nee, herfst was het alleen maar in mijn hoofd. De nieuwssites baadden sinds de ochtend in een euforie van superlatieven en uitroeptekens: ‘Ongelooflijk: vandaag wordt het 26 graden!’, ‘Warmterecord!’. Ik treurde en voelde de depressie door mijn neuronen kronkelen. In mijn hand een brief. En in de brief een zin die eruit sprong: ‘De griepprik wordt aanbevolen voor alle mensen boven de zestig.’ 

Lees verder na de advertentie
Op een zonovergoten, ja voor mij snikhete dag ging ik mijn eerste griepprik halen

Het is al erg genoeg dat je de leeftijdsgrens hebt bereikt waarop de eenvoudige verkoudheden uit je jeugd in een dodelijke kwaal kunnen muteren. Maar dat dit historische evenement op een kleffe en zweterige zomerse dag moet plaatsvinden! Ik had me een andere symboliek voorgesteld. Ik wilde liever van die gifbeker slurpen tot aan de laatste existentiële druppel. Tegen een ijskoude wind vechtend, op een bedje van knisperende dode bladeren schuifelend, terwijl de schaarse voorovergebogen passanten, bibberend in hun winterjassen, mij aan de noodzaak van die inenting zouden herinneren. Maar nu ging ik op een zonovergoten, ja voor mij snikhete dag mijn eerste griepprik halen.

Met afweerstoffen in wording in mijn lijf liep ik vervolgens terug naar huis. De deur naar de tuin was opengebleven en de kamer bleek bezet door een zwerm vette vliegen. Vliegen die normaal eind augustus zijn uitgestorven, maar die nu uit de polder waren aan komen vliegen om gezellig bij ons te gaan nazomeren. Ik besloot de laatste stand van de klimaatverandering door te nemen. In Bretagne was de overheid druk bezig angstige Bretons gerust te stellen. Daar in West-Frankrijk was de hemel geel en de zon oranje geworden. Bovendien stonk het van Nantes tot Brest naar verbrand hout. Nee nee, zeiden de Franse meteo-diensten: dit was heus geen apocalyps, maar een neveneffect van de tropische storm. Ophelia had niet alleen mijn griepprik verpest, maar zich ook volgezogen aan Saharazand dat nu boven Bretagne hing. En die brandlucht had het monster en passant getankt bij Portugal, waar door droogte sinds afgelopen weekeinde 145 bosbranden woeden. 

Dat je door klimaatverandering nu branden uit Portugal duizend en meer kilometers verderop kunt ruiken is opmerkelijk. Zoals ook bijzonder is dat tegenwoordig tropische stormen geen palmbomen omverblazen maar bonken tegen de gevels van Ierse pubs waar lauwe Guinness wordt geserveerd. Moedeloos en met een beginnende pijn rond de pleister op mijn linkerschouder fantaseerde ik dat volgend jaar mijn nieuwe griepprik met de zestiende Elfstedentocht zou samenvallen.

Lees hier meer columns van Sylvain Ephimenco



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Op een zonovergoten, ja voor mij snikhete dag ging ik mijn eerste griepprik halen