ColumnStevo Akkerman

Vakkundig uitgelokt door Geert Wilders, verliest het parlement zich in politiek van onderlinge valstrikken

Een half jaar geleden, toen we nog niet wisten dat wij in een ‘eerste golf’ zaten, hoorde je weleens bezorgde geluiden over een al te grote eensgezindheid, maar erg hard klonken die niet. Er was nauwelijks debat, de premier heerste als een goede vader over het nationale gezin, en dat gezin voegde zich gehoorzaam, ook als vader weleens wat streng was. Hij deed dat voor onze bestwil en won altijd deskundig advies in voordat hij het mes zette in onze vrijheden. De volksvertegenwoordiging toonde vooral begrip en zo kwamen we, al was het kantje boord, met een intelligente lockdown die rare maanden door.

Maar daarna, in de zomerse weken die volgden, moet er iets bijzonders gebeurd zijn. Want nu het virus weer oprukt en je het gevoel krijgt dat de crisis zich gewoon gaat herhalen, is een teveel aan eensgezindheid het laatste waar we ons zorgen over hoeven te maken. Het land is zo verdeeld als maar kan, de regering opereert chaotisch, als zij überhaupt opereert, en het parlement verliest zich in de politiek van de onderlinge valstrikken, daartoe vakkundig uitgelokt door Geert Wilders. Hij kreeg het woensdagavond laat voor elkaar dat de coalitiepartijen als weglopers konden worden afgeserveerd, en zij waren onnozel genoeg om dat te laten gebeuren.

Wilders schond een afspraak

De Kamer was teruggekomen van reces om over de coronamaatregelen te spreken, met als voornaamste punt de overbelasting van de GGD’s en de kabinetsplannen voor een verplichte quarantaine. Er waren 96 parlementariërs aanwezig: 40 van de coalitie, 56 van de oppositie. Wilders zag dat als een kans om zijn motie voor meer geld voor zorgmedewerkers – al tweemaal verworpen – opnieuw in stemming te brengen, en wel hoofdelijk.

Daarmee schond hij de afspraak die alle fracties in gezamenlijkheid hadden gemaakt: vanwege corona moet een dergelijke stemming, waarbij de aanwezigheid van zoveel mogelijk individuele Kamerleden vereist is, van tevoren worden aangekondigd, waarna daarvoor een apart moment wordt gekozen. Omdat dat nu niet het geval was, verlieten de meeste vertegenwoordigers van de regeringspartijen de Kamer, waarna er onvoldoende leden aanwezig waren om te kunnen stemmen.

Dat heet lelijke politiek

Wilders had zijn doel bereikt: hij kon moord en brand schreeuwen over de ‘lafheid’ van de ‘wegrennende’ collega’s. Van de PVV-leider verwacht je ook niet anders. Maar Asscher en Klaver kozen hetzelfde spoor – in mijn naïviteit had ik hun meer klasse toegedicht. Overigens was het ook niet fraai dat de coalitiepartijen ertussenuit knepen zonder de gang van zaken in de zaal aan de orde te stellen.

Lelijke politiek, heet dat tegenwoordig. Dat is het ook. Het draagt bij aan het idee dat ‘zij in Den Haag’ er maar een slag naar slaan, een idee dat nogal wordt aangewakkerd door de onvaste koers van het kabinet. De zomer heeft het gezag van Rutte geen goed gedaan, en het gezwieber van De Jonge (‘De werkelijkheid heeft zich anders ontwikkeld dan de aannames’) wekt ook niet echt vertrouwen. Te veel eensgezindheid is ongezond, maar een beetje consistentie zou geen kwaad kunnen.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden